Αξιοποιήστε τις "ατέλειες"

Μια γριά γυναίκα, κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία κρεμασμένα από τους ώμους της.
Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα  'όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!

-Μα γιατί; ρώτησε η γριά. 

-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;

-Ε, να! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!

Η γριά χαμογέλασε: 

-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου! 

Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

Ο καθένας μας έχει τις “ρωγμές” του και τις “αδυναμίες” του, που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.

Κάθε “ρωγμή” μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας. 

“Ραγισμένοι” φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.

Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν τη γριά γυναίκα της ιστορίας μας τις ατέλειες του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!

Αγαπητοί γονείς μην προσπαθείτε να εξαλείψετε τις ατέλειες των παιδιών σας, αντίθετα αποδεχτείτε τες και προσπαθήστε να τις αξιοποιήσετε!

Η ιστορία του Αετού . . .

"ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ" Charlie Chaplin

Απόσπασμα ομιλίας από τα 70α γενέθλιά του.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυθεντικότητα.

Οι διανοητικά ισχυροί άνθρωποι

Τι είναι αυτό που κάνει τους επιτυχημένους επιχειρηματίες  «ανθεκτικούς» και δυνατούς να ανταποκρίνονται σε οτιδήποτε βρεθεί στο δρόμο τους; Πολλά άρθρα κάνουν λόγο για τα κρίσιμα χαρακτηριστικά ψυχικής αντοχής που πρέπει να διαθέτει κάποιος, όπως για παράδειγμα επιμονή, αισιοδοξία και μια αλάνθαστη ικανότητα να κάνουν μέχρι και την αποτυχία… επιτυχία. Πέρα από τη σωματική δύναμη  και την καλή κατάσταση υγείας που απαιτείται να έχει κανείς, η ψυχική και διανοητική δύναμη κρίνεται πιο σημαντικός παράγοντας, όπως αναφέρεται σε άρθρο στο περιοδικό Forbes.

Οι διανοητικά και ψυχικά δυνατοί άνθρωποι καταφέρνουν να ελέγχουν τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους και τη συμπεριφορά τους με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε να αποβαίνει θετικός για επίτευξη ενός στόχου στη ζωή τους. Σύμφωνα με την ψυχοθεραπεύτρια Amy Morin παρακάτω παρατίθεται μια λίστα, με μερικά πράγματα που ακολουθούν οι διανοητικά ισχυροί άνθρωποι, και τα οποία αν τα ακολουθήσετε ενδεχομένως να σας βοηθήσουν να γίνεται κι εσείς πιο… «δυνατοί».

Οι διανοητικά ισχυροί άνθρωποι…:

1. Δεν χάνουν χρόνο με το να λυπούνται τον εαυτό τους για αυτά που τους συνέβησαν, για το «πώς ήρθαν τα πράγματα», ή για το πώς τους συμπεριφέρθηκαν άλλοι. Αντίθετα, αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και του ρόλου τους στη ζωή και αντιλαμβάνονται ότι η ζωή δεν είναι πάντοτε δίκαιη.

2. Δεν γίνονται υποχείρια άλλων. Δεν επιτρέπουν σε άλλους να πάρουν τον έλεγχο από τα χέρια τους και δεν επιτρέπουν σε κάποιον άλλο να έχει εξουσία επάνω τους. Δε θα έλεγαν για παράδειγμα την εξής φράση: «Το αφεντικό μου με κάνει να νιώθω άσχημα», κι αυτό γιατί καταλαβαίνουν ότι οι ίδιοι ελέγχουν τα συναισθήματά τους και τον τρόπο που αντιδρούν στις καταστάσεις.

3. Δεν προσπαθούν να αποφύγουν μια αλλαγή. Αντίθετα, καλωσορίζουν κάθε θετική αλλαγή και είναι πρόθυμοι και ευέλικτοι. Καταλαβαίνουν ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη και πιστεύουν στις ικανότητές τους να προσαρμόζονται στις καταστάσεις.

Η αξία της μάνας, η αξία της προσφοράς! Πόσο σημαντική είναι η εκτίμηση της προσφοράς των άλλων...

Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.

Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»

«Όχι του απάντησε ο νεαρός».

«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.

«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.

« Που εργάζεται η μητέρα σου;»

«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»

Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.

«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»

«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.

Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».

Πρόσεχε τις σκέψεις σου

Πρόσεχε τις σκέψεις σου γίνονται λόγια,

Πρόσεχε τα λόγια σου, γίνονται πράξεις,

Πρόσεχε τις πράξεις σου, γίνονται συνήθειες,

Πρόσεχε τις συνήθειες σου, γίνονται ο χαρακτήρας σου,

Πρόσεχε τον χαρακτήρα σου, γίνεται η μοίρα σου.

Χαλίλ Γκιμπράν.

 

Ένα παιδί μπορεί να διδάξει σε έναν ενήλικο τρία πράγματα:

Αν είχες την ευκαιρία να γυρίσεις το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες;

Αν είχες την ευκαιρία να γυρίσεις το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες; Την απάντηση δίνει ένας παππούς: Θα γελούσα περισσότερο. Θα έπαιζα περισσότερο. Θα χόρευα περισσότερο. Θα αγαπούσα περισσότερο.

Ξύπνα… λένε ο ένας στον άλλο.

τι έχει πραγματική σημασία στη ζωή; σκοπός της ζωής είναι μία ζωή με σκοπό

 

Ο Robin Sharma υποστηρίζει ότι "σκοπός της ζωής είναι μία ζωή με σκοπό".

Είναι γνωστό ότι η ζωή περνά πολύ γρήγορα, σαν νερό που κυλάει και χάνεται. Για αυτό έχουμε να την ζήσουμε στο έπαρκο, να αξιολογήσουμε τι είναι πραγματικά σημαντικό ώστε να είναι "ουσιαστική" και τι θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας, με βάση τις αρχές και τις αξίες μας.
Το βιβλίο "Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις" είναι ένα απλό και κατανοητό εγχειρίδιο ζωής, μέσα από το οποίο ο Robin Sharma δίνει 100+1 σοφές συμβουλές για να ανακαλύψετε τι έχει πραγματική σημασία στη ζωή.

http://www.robinsharma.com/

Ισότητα (δεν σημαίνει απαραίτητα και δικαιοσύνη)...

Μπρενέ Μπράουν: Αφουγκραζόμενοι τη ντροπή

Η ντροπή είναι μία σιωπηλή επιδημία, το μυστικό πίσω από διάφορες μορφές διαταραχών στη συμπεριφορά. Η Μπρενέ Μπράουν της οποίας η προηγούμενη ομιλία είχε πολύ μεγάλη επιτυχία, εξερευνά το τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ευθέως την ντροπή τους. Το πηγαίο χιούμορ της, ο ανθρωπισμός και η ευπάθεια λάμπουν σε κάθε λέξη της.

Brené Brown studies vulnerability, courage, authenticity, and shame.

Μπρενέ Μπράουν: Η δύναμη της ευπάθειας

Η Μπρενέ Μπράουν μελετά την ανθρώπινη σύνδεση -- την ικανότητά μας να συμπάσχουμε, να εντασσόμαστε, να αγαπάμε. Σε μια ζωηρή, διασκεδαστική ομιλία στο TEDxHouston, μοιράζεται μια βαθιά γνώση από την έρευνά της, που αποτέλεσε αιτία για μια προσωπική αναζήτηση με στόχο να μάθει τον εαυτό της καθώς και να καταλάβει την ανθρωπότητα. Μια ομιλία που πρέπει να μοιραστούμε.

Αν ένα παιδί.... (B. RUSSEL)

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική: Μαθαίνει να κατακρίνει  
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα: Μαθαίνει να καυγαδίζει  
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία: Μαθαίνει να είναι ντροπαλό  
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή: Μαθαίνει να είναι ένοχο  
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση: Μαθαίνει να είναι υπομονετικό

Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο: Μαθαίνει να εκτιμά  
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην δικαιοσύνη: Μαθαίνει να είναι δίκαιο  
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια: Μαθαίνει να πιστεύει  
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία: Μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση Αν ένα παιδί ζει μέσα στην παραδοχή και φιλία: Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο.

B. RUSSEL

Μια υπέροχη διαφήμιση από την Ταϊλάνδη

http://www.videoman.gr/49372

ο καθένας έχει να ανοίξει το δικό του μονοπάτι στη ζωή

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΟΥ

 Μια φορά ένας νεαρός πήγε σε ένα σοφό για να τον βοηθήσει :" Γέροντα, ήρθα σε σένα, γιατί αισθάνομαι "άχρηστος" και δεν έχω όρεξη για τίποτα. Όλοι μου λένε ότι είμαι ανίκανος, χαζός, ηλίθιος και αδέξιος. Πως μπορώ να γίνω καλύτερος; Τι πρέπει να κάνω για να με εκτιμούν οι άλλοι;" Ο σοφός γέροντας του απάντησε, χωρίς καν να τον κοιτάξει :" λυπάμαι πολύ, νεαρέ μου, δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα από όλα έχω ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσω. Ίσως αργότερα..."έκανε μια παύση και μετά πρόσθεσε:"αλλά εάν εσύ με βοηθούσες να λύσω το πρόβλημα μου πιο γρήγορα , εγώ αργότερα θα βοηθούσα εσένα". "Με μεγάλη μου χαρά γέροντα" είπε ο νέος χαρούμενος αλλά και απογοητευμένος γιατί η λύση στο πρόβλημα του είχε και πάλι αναβληθεί. "Ωραία", συνέχισε ο γέροντας, έβγαλε από το δάκτυλο του ένα δαχτυλίδι και το έδωσε στον νέο. "Πάρε αυτό το δαχτυλίδι και πήγαινε στην αγορά να το πουλήσεις. Έχω ανάγκη να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι γιατί πρέπει να πληρώσω ένα χρέος. Πήγαινε και γύρισε με ένα χρυσό νόμισμα." 

και όμως μπορείς! "Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας"

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ ο μαγικός κόσμος του τσίρκου. Ενθουσιαζόμουν όταν έβλεπα από κοντά όλα αυτά τα ζώα που ταξίδευαν μέσα στα τροχόσπιτα από την μια πόλη στην άλλη. Στην παράσταση όλα μου φαίνονταν μαγικά και λαμπερά, αλλά τη στιγμή που εμφανιζόταν ο ελέφαντας ήταν η αγαπημένη μου. Το γιγάντιο ζώο ήταν τρομερά επιδέξιο, τρομερά μεγάλο και τρομερά δυνατό. Σίγουρα ένα ζώο σαν κι αυτό θα μπορούσε να ξεριζώσει ένα ολόκληρο δέντρο μ’ ένα μικρό τράβηγμα, το δίχως άλλο... Μου έκανε εντύπωση, όμως, που μετά από κάθε επίδειξη το προσωπικό του τσίρκουαλυσόδενε τον ελέφαντα σ’ ένα μικροσκοπικό ξυλαράκι, ελάχιστα βυθισμένο στην άμμο.Αυτό ήταν για μένα μεγάλο μυστήριο. Ακόμα και αν η αλυσίδα ήταν χοντρή και γερή, ένα ζώο που μπορούσε να γκρεμίσει ολόκληρο τοίχο μ’ ένα του τράβηγμα, εύκολα θα μπορούσε να απελευθερωθεί από το ξυλαράκι και να το βάλει στα πόδια. Τι συγκρατούσε τον ελέφαντα; Γιατί δεν το έσκαγε; Όταν ήμουν πέντε ή έξι χρονών, πίστευα ακόμα ότι οι μεγάλοι τα ήξεραν όλα. Έτσι πήγα καιρώτησα τους δασκάλους μου, το θείο και την μητέρα μου για το μυστήριο του ελέφαντα. Εκείνοι μου εξήγησαν ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε επειδή τον είχαν δαμάσει. Τότε, όπως ήταν λογικό, τους ρώτησα: «Αν είναι δαμασμένος και γι’ αυτό δεν το σκάει, γιατί τον δένουν;» Κανείς δεν ήξερε να μου απαντήσει σ’ αυτήν την ερώτηση. Πολύ καιρό μετά, μια νύχτα, γνώρισα κάποιον πολύ σοφό που είχε ταξιδέψει στην Ινδία και αυτός με βοήθησε να βρω την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου είχε μείνει δεμένος σ’ ένα ξυλαράκι από τότε που ήταν μικρός. Θυμάμαι που έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα το μικρό, το νεογέννητο ελεφαντάκι να κάθεται δεμένο στο ξύλο. Το φαντάστηκα να σπρώχνει και να τραβάει την αλυσίδα κάθε μέρα νύχτα, όλη μέρα και να προσπαθεί να λυθεί. Σχεδόν μπορούσα να το δω να κοιμάται κάθε νύχτα εξαντλημένο από την κούραση με τη σκέψη πως το επόμενο πρωί θα ξαναπροσπαθούσε. Όλα ήταν μάταια: το ξυλαράκι ήταν πολύ γερό για ένα νεογέννητο ζωάκι, ακόμα και αν μιλάμε για ελέφαντα. Ώσπου, μια μέρα, την πιο θλιβερή μέρα της μικρής ζωής του, το ελεφαντάκι δέχτηκε ότι δεν μπορούσε να ελευθερωθεί και παραδόθηκε στη μοίρα του. Κατάλαβα τότε γιατί οπανίσχυρος και τεράστιος ελέφαντας που έβλεπα στο τσίρκο έμενε αλυσοδεμένος. Ήταν πια σίγουρος πως ποτέ δε θα μπορούσε να ελευθερωθεί από το ξυλάκι του. Το κακόμοιρο ζώο είχε πια την αποτυχία χαραγμένη στην ελεφαντινή μνήμη του και ποτέ, ποτέ πια δεν θα ξαναδοκίμαζε τη δύναμή του... Κάποιες νύχτες ονειρεύομαι ότι πλησιάζω τον αλυσοδεμένο ελέφαντα και του λέω στο αφτί: «ξέρεις κάτι; Εμείς οι δύο μοιάζουμε. Νομίζεις ότι και εσύ δεν μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα επειδή, μια φορά, προσπάθησες και δεν τα κατάφερες. Πρέπει να καταλάβεις ότι ο καιρός πέρασε και σήμερα είσαι πια πιο μεγάλος και πιο δυνατός από παλιά. Αν ήθελες στα αλήθεια να απελευθερωθείς, είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσες να το πετύχεις. Γιατί δεν το δοκιμάζεις;»Μερικές φορές ξυπνάω με τη σκέψη ο ελέφαντάς μου, τελικά, κάποια μέρα το επιχείρησε και κατάφερε να ξεριζώσει το ξύλο. Τότε χαμογελάω και φαντάζομαι ότι το τεράστιο ζώο συνεχίζει να ταξιδεύει με το τσίρκο επειδή χαίρεται να βλέπει τα παιδιά να διασκεδάζουν, αλλά χωρίς αλυσίδα. 
Πηγή: Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, του Χόρχε Μπουκάι

H ιστορία του Pepe

https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=gmail&attid=0.1&thid=1342c594c3cf81a2&mt=application/vnd.ms-powerpoint&url=https://mail.google.com/mail/?ui%3D2%26ik%3D885b463021%26view%3Datt%26th%3D1342c594c3cf81a2%26attid%3D0.1%26disp%3Dsafe%26realattid%3D14bc2b2a838a4b15_0.1%26zw&sig=AHIEtbR1maFOc_TxRTAn392YKFbHqtq9Eg&pli=1

Ο εγωιστής γίγαντας

Κάθε απόγευμα, γυρίζοντας από το σχολείο, τα παιδιά πήγαιναν να παίξουν στον κήπο του γίγαντα. Ήταν ένας μεγάλος, πανέμορφος κήπος με απαλό πράσινο γρασίδι. Εδώ κι εκεί στο χορτάρι ορθώνονταν ωραία λουλούδια σαν αστέρια, υπήρχαν δώδεκα ροδακινιές γεμάτες ρόδινα μαργαριταρένια ανθάκια που το φθινόπωρο βάραιναν από τους πλούσιους καρπούς. Τα πουλιά κάθονταν στα δέντρα και τραγουδούσαν τόσο γλυκά, που τα παιδιά σταματούσαν τα παιχνίδια τους για να τ’ ακούσουν. «Τι ευτυχισμένα που είμαστε εδώ!» φώναζαν το ένα στ’ άλλο. Μια μέρα, ο γίγαντας γύρισε. Είχε πάει να επισκεφτεί το φίλο του, το δράκο της Κορνουάλλης, είχε μείνει μαζί του εφτά χρόνια. ‘Όταν τέλειωσαν τα εφτά χρόνια, είχε πει όλα όσα ήθελε να πει, μια και τα ενδιαφέροντα του ήταν περιορισμένα, και αποφάσισε να γυρίσει στο κάστρο του. Όταν έφτασε, είδε τα παιδιά να παίζουν στον κήπο. «Τι κάνετε εδώ;» φώναξε με πολύ άγρια φωνή, και τα παιδιά έφυγαν τρέχοντας. «Ο κήπος μου είναι δικός μου» είπε ο γίγαντας «δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό, και δε θα επιτρέψω να παίζει κανείς εδώ μέσα εκτός από μένα». Έχτισε λοιπόν μια ψηλή μάντρα ολόγυρα κι έστησε μια ταμπέλα.

ΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΘΑ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ.

Κάθε εμπόδιο για καλό

"Ένας άνεργος κάνει αίτηση σε μεγάλη εταιρεία ηλεκτρονικών, για τη θέση του εργάτη καθαριότητας. Αφού περνάει όλα τα απαιτούμενα τεστ γνώσεων και επιδεξιότητας έρχεται και η μεγάλη στιγμή της συνέντευξης. Ακούει με μεγάλη χαρά, το γεγονός ότι πέρασε τα πάντα με επιτυχία, όταν ξαφνικά ο διευθυντής του ζητά το μαίηλ του προκειμένου να του αποστείλει τη σύμβαση εργασίας και την ημερομηνία έναρξης της εργασίας του. Ο άνεργος σε δύσκολη θέση του απαντά ότι δεν διαθέτει computer και φυσικά δεν έχει και mail. Ο διευθυντής του ανακοινώνει ότι αν στην σύγχρονη εποχή δεν έχει mail, είναι ανύπαρκτος και αδιάφορος για τις τεχνολογικές εξελίξεις και φυσικά δεν θα μπορούσε να εργαστεί σε εταιρεία που στόχο έχει την ανάπτυξη ηλεκτρονικών συστημάτων. Ο άνεργος σφόδρα λυπημένος, δεν ξέρει τι να κάνει με τα τελευταία 10 δολλάρια που έχει στην τσέπη του και αποφασίζει να μπει σε ένα σούπερ μάρκετ και να αγοράσει πέντε κιλά φράουλες. Ξεκινάει μια προσπάθεια αυθόρμητα να πουλήσει τις φράουλες πόρτα πόρτα και ξαφνικά βλέπει ότι το πετυχαίνει με αποτέλεσμα να διπλασιάσει το αρχικό του κεφάλαιο. Την επόμενη μέρα ξυπνά το πρωί και αμέσως τρέχει στο σούπερ μάρκετ και με μεγαλύτερο κεφάλαιο, ξεκινά πάλι και αγοράζει διπλάσια ποσότητα από φράουλες και κάνει το ίδιο. Τις πουλά πόρτα πόρτα. Αφού είναι σίγουρος πλέον για τις κινήσεις του, κάθε μέρα κάνει το ίδιο και μέσα σε δύο εβδομάδες γυρίζει στο σπίτι του όλο και πιο αργά αλλά και με περισσότερο κέρδος στην τσέπη του. Μετά από κάποιους μήνες αγοράζει και αυτοκίνητο το οποίο μετά από λίγο γίνεται φορτηγό και μετά εταιρεία διανομής. Πέντε χρόνια περνούν και ο τύπος από άνεργος γίνεται μεγιστάνας διανομής φρούτων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Κάποια στιγμή αποφασίζει να ασφαλιστεί ο ίδιος και να ασφαλίσει και την οικογένειά του. Μετά από κάποια ώρα ο ασφαλιστής του ζητά το mail του για να του στείλει το συμβόλαιο. Τότε ο ασφαλιστής απορημένος ρωτά πως είναι δυνατόν ένας μεγιστάνας φρούτων σήμερα, να μην διαθέτει mail και αφού τα κατάφερε έτσι, τι θα γίνονταν αν είχε και mail. Τότε ο πρώην άνεργος και τωρινός μεγιστάνας του απαντά. "Αν είχα mail θα ήμουν σήμερα τουαλετοκαθαριστής"".