Πως να μιλήσουμε στα παιδιά για την τρομοκρατία;

Στο πάντα ενημερωμένο blog του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων ν. Ηρακλείου, η Μαρία Παναγιωτάκη γράφει ένα εξαίρετο, επίκαιρο άρθρο για ενα θέμα που απασχολεί όλους μας. Πως να μιλήσουμε στα παιδιά για την τρομοκρατία, για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Εφόσον δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πληροφορία, πρέπει να την διαχειριστούμε... 

 

Οι γονείς θέλουν να κάνουν τα πάντα προκειμένου να προστατεύσουν τα παιδιά τους. Οι εκπαιδευτικοί ανησυχούν όταν έρχονται αντιμέτωποι με καταστάσεις διαχείρισης κρίσεων. Είναι γεγονός πως ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι επιθέσεις γίνονται μέρος της καθημερινής ζωής μας. Άραγε, πώς εξηγούμε τις τρομοκρατικές πράξεις και άλλες μορφές βίας στα παιδιά;

Πρωταρχικός στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά να αισθανθούν ασφαλή. Επομένως:

Πώς μιλάμε για την τρομοκρατία με τα μικρά παιδιά;

(προσχολικής ηλικίας)

• Αποφύγετε να δουν σκληρά βίντεο τα μικρά παιδιά. 

«Το δικό μου παιδί δεν θα είναι όπως "αυτά τα παιδιά…"»

«Το δικό μου παιδί δεν θα είναι όπως "αυτά τα παιδιά…"»

Ένα συγκινητικό άρθρο από την συνάδελφο Άννυ Μπενέτου

Όλοι το έχουμε πει πριν αποκτήσουμε παιδιά «τα δικά μου τα παιδιά δεν θα τα κακομάθω έτσι…». Και όλοι, όταν είχαμε τα δικά μας παιδιά, την ώρα που αντιμίλαγαν δημοσίως, που κραύγαζαν έναντι του «όχι» μας στο σούπερ μάρκετ σκεφτήκαμε με μεταμέλεια «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε…».

Κι όμως, ξανά και ξανά, σε διάφορες φάσεις ζωής πέφτουμε πάλι στο ίδιο σφάλμα: να θεωρούμε ότι εμείς κάτι κάνουμε καλύτερα από κάποιον άλλο γονιό, ότι τα δικά μας τα παιδιά είναι καλύτερα από τα παιδιά των άλλων.

Έχω τρεις κόρες σε διαφορετικές ηλικίες και με τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες και τελείως διαφορετικές ανάγκες.

Η μεγαλύτερη είναι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Ακόμη και με εκείνη θυμάμαι να έχω υποπέσει στο ίδιο σφάλμα σε διάφορες φάσεις. Πριν γεννηθεί πίστευα ότι κάπως κάτι λάθος κάνουν οι γονείς των παιδιών που γεννιούνται με δυσκολίες. Δεν μπορεί κάτι κάνει λάθος η μητέρα στην εγκυμοσύνη: ή θα κάπνιζε, ή δεν θα τρεφόταν σωστά, ή δεν θα έκανε όλους του προγεννητικούς ελέγχους.

Φευ! Δεν είχε σχέση τελικά με τη συμπεριφορά της μητέρας.

Η Λουκία μου γεννήθηκε με σοβαρά προβλήματα,παρότι είχα επιδιώξει να κάνω το πρώτο μου παιδί πριν τα 30 ( όπως λένε τα βιβλία ότι είναι το πιο ασφαλές!) και παρότι – νομίζω- έκανα ό,τι μου έλεγαν και ό,τι έπρεπε ως εγκυμονούσα.

Μετά, στους πρώτους μήνες της αναπηρίας της, τριγυρνώντας στα θεραπευτήρια και τα ειδικά σχολεία, έβλεπα με τρόμο τα μεγαλύτερα παιδιά και ήμουν σίγουρη ότι το δικό μου δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία παιδιών ότι θα ξεπεράσει τα προβλήματα της, θα περπατήσει, θα μιλήσει και δεν θα είναι όπως «αυτά τα παιδιά…».

Φευ! Η κορούλα μου μεγάλωσε αλλά ούτε μίλησε ούτε περπάτησε παρά τις προσπάθειες όλης της οικογένειας να τη βοηθήσει με όποιον τρόπο. Και σε «αυτά τα παιδιά…» των άλλων, ανήκει κι εκείνη, είναι άτομο με αναπηρία και είναι το δικό μου παιδί και όχι κάποιου άλλου. Είναι η υπέροχη Λουκία μου.

Και οι δυο άλλες μου κόρες, αν και χωρίς ειδικές ανάγκες επισήμως, έχουν η κάθε μια έναν δικό τους χαρακτήρα και μία δική τους προσωπικότητα που συχνά με φέρνει αντιμέτωπη με τις προκαταλήψεις μου και την κριτική που έχω κάνει για «τα παιδιά των άλλων…».

Νόμιζα ότι τα δικά μου παιδιά δεν θα κοροϊδέψουν ποτέ, δεν θα έχουν άγχος, δεν θα αντιμιλούν, δεν θα μένουν μόνα, δεν δεν… Και πάλι, ξανά και ξανά, διαψεύδομαι αλλά δεν φαίνεται να το μαθαίνω το μάθημα μου.

Έχω να μάθω ότι η γονεϊκότητα είναι ένας συνεχής αγώνας που δίνουμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, καθημερινά.

Έχω να μάθω ότι ούτε εγώ τα κάνω τέλεια ούτε τα δικά μου τα παιδιά είναι τέλεια.

Έχω να μάθω ότι στη θέση που είναι τα «παιδιά των άλλων…» σε μία άλλη στιγμή θα βρεθούν τα δικά μου παιδιά.

Κι όλη αυτή η συζήτηση για το bullying παραβλέπει όλα τα παραπάνω. Δεν είναι το ζήτημα ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα, τι κάνουν σωστά και τι λάθος οι γονείς ποιου παιδιού. Οι θύτες και τα θύματα εναλλάσσονται συνεχώς στις παρέες των παιδιών μας όπως γίνεται και στη ζωή. Κάνουμε σεμινάρια στο παιδιά για το σχολικό εκφοβισμό και ξεχνάμε τα προηγούμενα κεφάλαια.

Ποια είναι τα προηγούμενα κεφάλαια;
Μαθήματα φιλίας.

Μαθήματα επίλυσης συγκρούσεων.

Μαθήματα διαχείρισης συναισθημάτων.

Μαθήματα συγχώρεσης.

Μαθήματα αγάπης.

Κι εγώ τι μάθημα έχω να πάρω;
Ξέρω ότι πάλι και πάλι θα υποπέσω στο ίδιο σφάλμα γιατί είναι ανθρώπινο να ελπίζει κανείς ότι έχει απόλυτο έλεγχο στην ανατροφή των παιδιών του, στο μέλλον του, στα οικονομικά του, στις σχέσεις του. Αν έχεις τον έλεγχο, αυτό σημαίνει ότι μπορείς να αποφύγεις τον πόνο. Και ξανά και ξανά, μέσα από τα λάθη μου κάτι θα μάθω και κάπως θα καταλάβω ότι το λάθος κι ο πόνος και η δυσκολία είναι μέρος της ζωής και της εξέλιξης και του μεγαλώματος.
Και τα παιδιά των άλλων είναι τα δικά μου παιδιά
και τα δικά μου παιδιά είναι τα παιδιά των άλλων…

Πηγή:

http://enallaktikidrasi.com/2016/03/ta-paidia-tvn-allvn/

Μια ιστορία για την διαφορετικότητα

 Μία ιστορία για μικρά παιδιά που προκαλεί προβληματισμό σχετικά με το πόσο μπορούμε να αλλάξουμε την φύση μας, την επιθυμία να γίνουμε διαφορετικοί, να μοιάσουμε σε κάποιους άλλους και το αυτοσυναίσθημα καθενός.

http://www.diapolis.auth.gr/diapolis_files/drasi9/index/24.pdf

Ο κανόνας του εσώρουχου

«Το νησί των συναισθημάτων»! Μια υπέροχη ιστορία γραμμένη από το Μάνο Χατζιδάκι

 
Μία πολύ ευαίσθητη ιστορία που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκης, για την αγάπη και την αντοχή της στον χρόνο.
"Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Όταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Πηγή: http://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Αξιοποιήστε τις "ατέλειες"

Μια γριά γυναίκα, κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία κρεμασμένα από τους ώμους της.
Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα  'όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!

-Μα γιατί; ρώτησε η γριά. 

-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;

-Ε, να! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!

Η γριά χαμογέλασε: 

-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου! 

Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

Ο καθένας μας έχει τις “ρωγμές” του και τις “αδυναμίες” του, που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.

Κάθε “ρωγμή” μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας. 

“Ραγισμένοι” φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.

Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν τη γριά γυναίκα της ιστορίας μας τις ατέλειες του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!

Αγαπητοί γονείς μην προσπαθείτε να εξαλείψετε τις ατέλειες των παιδιών σας, αντίθετα αποδεχτείτε τες και προσπαθήστε να τις αξιοποιήσετε!

Πως να ρωτήσετε "δημιουργικά" τα παιδιά σας για το "πως ήταν σήμερα στο σχολείο;" Και να σας απαντήσουν

Δείτε 25 ερωτήσεις που μπορείτε να κάνετε στα παιδιά όταν έχουν γυρίσει από το σχολείο, για να είστε σε επαφή με ό,τι συμβαίνει στο σχολείο του παιδιού σας. Μη τις ρωτήσετε όλες μαζί, βέβαβια, και προσπαθήστε να ρωτήσετε κάποια στιγμή που έχετε χρόνο να ακούσετε, δείξτε ότι αφοσιώνετε την προσοχή σας σε αυτό που θέλει να πει το παιδί. Θα σας βοηθήσει να δείτε τη μέρα του παιδιού σας στο σχολείο με τα μάτια του παιδιού, πώς πραγματικά ήταν η μέρα του.

1. Ποιό ήταν το καλύτερο πράγμα που έγινε στο σχολείο σήμερα; (ποιό ήταν το χειρότερο;)

2. Πες μου κάτι που σήμερα σε έκανε να γελάσεις.

3. Αν μπορούσες να διαλέξεις, με ποιον θα καθόσουν μαζί στην τάξη; (με ποιον δε θα καθόσουν με τίποτα; Γιατί;)

4. Ποιος χώρος του σχολείου είναι ο πιο ωραίος;

5. Πες μου μια περίεργη λέξη που άκουσες σήμερα. (Ή πες μου κάτι περίεργο που άκουσες σήμερα)

6. Αν έπαιρνα τηλέφωνο τη δασκάλα σου αύριο, τι νέα θα μου έλεγε;

7. Με ποιον τρόπο βοήθησες κάποιον σήμερα;

8. Με ποιον τρόπο σε βοήθησε κάποιος σήμερα;

9. Πες μου κάτι καινούργιο που έμαθες σήμερα.

10. Ποια στιγμή ήσουν πιο χαρούμενος σήμερα;

11. Ποια στιγμή βαρέθηκες πιο πολύ σήμερα;

12. Αν έρχονταν ένα διαστημόπλοιο στην τάξη για να πάρει κάποιον, ποιος θα ήθελες να πάρει; (Γιατί;)

13. Με ποιον θα ήθελες να παίξεις στο διάλειμμα που δεν έχεις παίξει ποτέ ξανά μαζί του;

14. Πες μου κάτι καλό που έγινε σήμερα!

15. Ποια λέξη είπε πιο πολλές φορές η δασκάλα σου σήμερα;

16. Τι θέλεις να κάνετε ή να μαθαίνετε για πιο πολλές ώρες στο σχολείο; (Γιατί;)

17. Τι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε λιγότερο; (Γιατί;)

18. Σε ποιον πιστεύεις οτι θα μπορούσες να φερθείς καλύτερα μέσα στην τάξη σου; (Ενώ δεν το έχεις κάνει)

19. Πού παίζεις στα διαλείμματα;

20. Ποιος είναι ο πιο αστείος μέσα στην τάξη σου; (Γιατί;)

21. Τι σου άρεσε πιο πολύ στο κολατσιό σου;

22. Αν ήσουν εσύ ο δάσκαλος αύριο, τι θα έκανες;

23. Υπάρχει κάποιος στην τάξη που θα χρειαζόταν λίγο χρόνο εκτός ομάδας;

24. Αν μπορούσες να αλλάξεις θέση με κάποιον μέσα στην τάξη, με ποιον θα το διαπραγματευόσουν; *Γιατί;)

25. Πες μου τρεις διαφορετικές φορές που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσεις το μολύβι σου σήμερα!

Πηγή: 
http://www.noesi.gr/post/25-tropoi-na-rotisete-ta-paidia-sas-pos-itan-simera-sholeio-horis-na-ta-rotisete-pos-itan

Ποτέ πια μόνα!

Ποτέ πια μόνα: Φωτογραφία Α΄ Παιδιατρική Παίδων Πεντέλης.
 Η διοίκηση δεν γνωρίζει οτι η εφαρμογή αυτού του "δήθεν" κανονισμού, μέσω εκβιασμού, δηλαδή άρνηση εκτέλεσης ιατρικής πράξης στο παιδί, εάν ο γονέας δεν αποχωρήσει, οδηγεί το προσωπικό του νοσοκομείου σε ποινικά αδικήματα; Μάλλον όχι! Δεν γνωρίζει ότι οποιοσδήποτε κανονισμός, δεν μπορεί να υπερέχει απέναντι στους νόμους του κράτους; Μάλλον όχι! Γονείς ενημερωθείτε! Ζητήστε να τηρείται ο νόμος! Ο κανονισμός δεν ισούται με νόμο. Μάθετε τι πραγματικά απαγορεύεται να κάνουν οι γιατροί/νοσηλευτές! Το υπουργείο υγείας και όλες οι διευθύνσεις του τους τελευταίους μήνες, γνωρίζουν αλλά δεν πράττουν. Μπράβο στην μητέρα μέλος της ομάδας @Ποτε πια μονα, που φωτογράφισε την ανακοίνωση. Παρακαλούμε στείλτε τις φωτογραφίες αυτών των ανακοινώσεων, ειναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν αποδείξεις αυτής της πρακτικής. http://parents.org.gr/news/a575#picture_door

Η επίδραση της "καρέκλας της σκέψης" στην ψυχολογία των παιδιών

Το τάιμ-άουτ (διάλειμμα) είναι η πιο δημοφιλής τεχνική πειθαρχίας που χρησιμοποιείται από τους γονείς και η πιο συχνά προτεινόμενη από τους παιδίατρους και τους ειδικούς στην ανάπτυξη παιδιών. Είναι όμως καλό για τα παιδιά; Είναι αποτελεσματικό; Σύμφωνα με τα πορίσματα των τελευταίων ερευνών σχετικά με τις σχέσεις και την ανάπτυξη του εγκεφάλου, δεν είναι.

Έρευνες που διεξήχθησαν, αναφέρουν ότι, κατόπιν σάρωσης του εγκεφάλου, φαίνεται ο πόνος που προκαλείται από την απομόνωση -κατά τη διάρκεια μιας τιμωρίας- να έχει την ίδια εικόνα με τη σωματική κακοποίηση. Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε την επικρατούσα άποψη ότι απομόνωση στη γωνία είναι το καλύτερο μέρος για το παιδί σας;

Μελέτες στην νευροπλαστικότητα και προσαρμοστικότητα του εγκεφάλου έχουν αποδείξει ότι οι επανειλημμένες εμπειρίες αλλάζουν σημαντικά τη φυσική δομή του εγκεφάλου. Από τη στιγμή που οι αλληλεπιδράσεις σχετικές με την πειθαρχία μεταξύ παιδιού και γονέα, αποτελούν μεγάλο μέρος των εμπειριών της παιδικής ηλικίας, είναι σημαντικό το να σκεφτούν οι γονείς σε βάθος το πως ανταποκρίνονται στα παιδιά τους όταν αυτά είναι ανυπάκουα. Η πειθαρχία είναι ζήτημα διδασκαλίας και όχι τιμωρίας. Στα πλαίσια της πειθαρχίας είναι σημαντικό να βρεθούν τρόποι να διδαχτούν τα παιδιά την κατάλληλη συμπεριφορά το οποίο είναι ουσιαστικό για την υγιή τους ανάπτυξη.

Τι συμβαίνει στην περίπτωση των τάιμ-άουτ; Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό που το παιδί αποκομίζει και νιώθει τελικά ως βασική εμπειρία κατά την διάρκεια των τάιμ-άουτ είναι η απομόνωση. Ακόμα και όταν παρουσιάζεται με υπομονετικό και τρυφερό τρόπο, το τάιμ-άουτ τα μαθαίνει ότι όταν κάνουν ένα λάθος ή όταν περνάνε μια δύσκολη στιγμή, θα αναγκαστούν να είναι μόνα τους- ένα μάθημα που βιώνεται συχνά, ιδιαίτερα από τα μικρότερα παιδιά, ως απόρριψη. Επίσης, το ‘‘μήνυμα’’ που  επικοινωνείται στα παιδιά, είναι "Ενδιαφέρομαι να είμαι μαζί σου και να είμαι εκεί για εσένα μόνο όταν είσαι καλός".

Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα παιδιά έχουν μια βαθιά ανάγκη για σύνδεση. Δεκαετίες έρευνας στην θεωρία της προσκόλλησης δείχνουν ότι ιδιαίτερα σε στιγμές δυστυχίας, θέλουμε να είμαστε  κοντά και να χαλαρώνουμε με τους ανθρώπους που νοιάζονται για εμάς. Αλλά όταν τα παιδιά χάνουν τον συναισθηματικό τους έλεγχο, οι γονείς τα στέλνουν στο δωμάτιό τους ή στην ‘‘καρέκλα τιμωρίας ή σκέψης’’, που σημαίνει ότι σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή της συναισθηματικής τους θλίψης  θα πρέπει να υποφέρουν μόνα τους.

Όταν τα παιδιά υπερφορτώνονται συναισθηματικά,  παρεκτρέπονται και εκφράζουν τα συναισθήματα τους έντονα καθώς οι υπερβολικές αντιδράσεις ή απαιτήσεις τους απορρέουν από την ανώριμη εσωτερική τους κατάσταση. Επομένως, η έκφραση μιας ανάγκης ή ενός έντονου συναισθήματος οδηγεί σε επιθετική, ασεβή ή μη συνεργάσιμη συμπεριφορά, η οποία είναι απλώς απόδειξη ότι τα παιδιά δεν έχουν ακόμα αναπτύξει ορισμένες δεξιότητες αυτορύθμισης. Η ανυπακοή είναι συχνά μια κραυγή για βοήθεια προκειμένου να ηρεμήσουν και μια προσπάθεια να συνδεθούν συναισθηματικά.
 

Όταν η γονική απάντηση είναι να απομονώσει το παιδί, μια ενστικτώδης ψυχολογική ανάγκη του παιδιού μένει ανεκπλήρωτη. Μάλιστα, το πιο σημαντικό στα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα από την απεικόνιση και δραστηριότητα του εγκεφάλου δείχνουν ότι η εμπειρία του σχετιζόμενου πόνου- όπως αυτός που προκαλείται από την απόρριψη- μοιάζει πολύ με την εμπειρία ενός σωματικού πόνου.

Πάνω από όλα, το τάιμ-άουτ είναι συνήθως αναποτελεσματικό στην επίτευξη των στόχων της πειθαρχίας, στο να αλλάξουν δηλαδή τα παιδιά τη συμπεριφορά τους και να αναπτύξουν τις δεξιότητες τους. Οι γονείς μπορεί να θεωρούν ότι το τάιμ-άουτ βοηθάει τα παιδιά στο να ηρεμούν και να προβληματίζονται σχετικά με τη συμπεριφορά τους. Αντιθέτως όμως, το τάιμ-άουτ κάνει τα παιδιά να απορυθμίζονται και να θυμώνουν περισσότερο, νιώθοντας λιγότερο ικανά να ελέγξουν τον εαυτό τους ή να σκεφτούν τι έχουν κάνει, καθώς επικεντρώνονται περισσότερο στο πόσο κακοί είναι οι γονείς τους που τα τιμώρησαν.

Όταν τα παιδιά επικεντρώνονται στη ‘‘φρικτή τους τύχη’’ να έχουν έναν κακό και ​​άδικο γονέα που τους τιμώρησε, χάνουν την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες όπως η διορατικότητα, η ενσυναίσθηση και η επίλυση προβλημάτων. Ο χρόνος που περνούν στο τάιμ-άουτ, τους στερεί τη δυνατότητα να αναπτύξουν τις δεξιότητες που άλλα είδη πειθαρχίας θα μπορούσαν να εστιάσουν. Θεσπίζοντας σαφή όρια, τονίζοντας τη συνεργασία, την συνομιλία και το σεβασμό δίνουμε στα παιδιά την ευκαιρία να εξασκηθούν στο να είναι ενεργά, με ενσυναίσθηση, να νιώθουν συνυπεύθυνα στην λήψη αποφάσεων και να καταλάβουν ορισμένα πράγματα από μόνα τους.

Την επόμενη φορά που θα προκύψει η ανάγκη πειθαρχίας, οι γονείς θα μπορούσαν να σκεφτούν το ενδεχόμενο ενός ‘‘τάιμ-ίν’’, εμπλεκόμενου δηλαδή χρόνου έναντι του διαλείμματος, με στόχο να: δημιουργήσουν μια θετική σύνδεση αγάπης, να καθίσουν με το παιδί και να κουβεντιάσουν μαζί του ή να το παρηγορήσουν. Ορισμένος χρόνος για να ηρεμήσει το παιδί μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά πολύτιμος και να διδάξει το παιδί πως να κάνει μια παύση και να προβληματιστεί σχετικά με τη συμπεριφορά του. Ειδικά για τα μικρότερα παιδιά, η αντανάκλαση ενός θετικού μοντέλου διαπαιδαγώγησης και γονεϊκού προτύπου δημιουργείται στη σχέση και όχι στην απομόνωση. Οι γονείς με τον τρόπο αυτό θα καταφέρουν να είναι περισσότερο αποδοτικοί και αποτελεσματικοί μακροπρόθεσμα.

Πηγή: time.com

www.psychologynow.gr

Πως να αρνηθείτε κάτι στο παιδί σας χωρίς να του πείτε «όχι»

Τα παιδιά σιχαίνονται το «όχι» -εκτός, βέβαια, αν το λένε εκείνα. Να πώς μπορείτε να αρνηθείτε κάτι χωρίς να ξεστομίσετε τη λέξη που μισούν να ακούνε!

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε πριν από μερικά χρόνια, ένα πιτσιρίκι νηπιακής ηλικίας ακούει κατά μέσο όρο πάνω από 400 «όχι» την ημέρα. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην έρευνα, όταν τα περισσότερα από αυτά τα «όχι» δεν συνοδεύονται από τις αναγκαίες εξηγήσεις τότε τα παιδιά που τα ακούνε έχουν περισσότερες πιθανότητες να μην αναπτύξουν τις λεκτικές ικανότητές τους όσο οι συνομήλικοί τους που ακούνε πιο πολλά «ναι». Οι ειδικοί προτείνουν στους γονείς, αντί να αντιμετωπίζουν κάθε απαίτηση του παιδιού τους με την οποία δεν συμφωνούν με μια κάθετη απαγόρευση και με την ηχηρή επιβολή της… εξουσίας τους, να υιοθετήσουν πρακτικές που αντί να απαγορεύουν απλώς κατευθύνουν τη συζήτηση και τη σκέψη του παιδιού στο λόγο της άρνησης. Εξάλλου, χρησιμοποιώντας καταφατικές προτάσεις για να δώσουμε μια αρνητική απάντηση καταφέρνουμε να βάλουμε όρια και κανόνες στη συμπεριφορά του πολύ πιο αποτελεσματικά και με λιγότερες εντάσεις.

Να μερικές φράσεις που μπορούν να αντικαταστήσουν το «όχι», χωρίς όμως να φέρουν το στίγμα της άρνησης!

«Ας το ανταλλάξουμε» - Αντί να πείτε αυστηρά «όχι» και να αρπάξετε από το χέρι του παιδιού κάτι που δεν έπρεπε να πάρει, ζητήστε του να το ανταλλάξει με κάτι άλλο που του προσφέρετε. Έτσι, και θα πάρετε πίσω το «απαγορευμένο» αντικείμενο και δεν θα χρειαστεί να μπείτε σε μια διαδικασία να αποδείξετε στο παιδί ότι έχετε την εξουσία να αποφασίσετε τι μπορεί να πάρει και τι όχι.

«Αυτό που κάνεις είναι επικίνδυνο» - Ως γονιός οφείλετε να προστατέψετε το παιδί από τους κινδύνους αλλά και να του εξηγείτε τους λόγους για τους οποίους δεν του επιτρέπετε να κάνει κάτι. Η «σκέτη» άρνηση μπορεί να κάνει το απαγορευμένο ακόμα πιο ελκυστικό, γι’ αυτό είναι προτιμότερο να αφιερώνετε κάθε φορά λίγο χρόνο για να του δώσετε να καταλάβει ότι δεν επιτρέπεται, για παράδειγμα, να ακουμπήσει την κουζίνα επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να κάψει το χεράκι του, κάτι που θα είναι πολύ επώδυνο.

«Α, για έλα να δούμε αυτό εδώ» - Μερικές φορές, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να κάνεις ένα μικρό παιδί να σταματήσει να ασχολείται με κάτι είναι απλά να τραβήξεις την προσοχή του αλλού. Αντί να πείτε «όχι», προσπαθώντας να το απομακρύνεται από κάποιο αντικείμενο ή ασχολία, βρείτε γύρω σας κάτι που θα του φαινόταν ενδιαφέρον και κατευθύνετε την προσοχή του σ’ αυτό.

«Αντί γι’ αυτό, προτείνω κάτι άλλο» - Τα παιδιά είναι πιο δεκτικά σε μια άρνηση όταν συνοδεύεται πρώτον από μια λογική εξήγηση και δεύτερον από μια εναλλακτική λύση. Όταν διεκδικεί κάτι με το οποίο εσείς διαφωνείτε, προτείνετε κάτι που μπορεί να κάνει.

«Εντάξει, αλλά αργότερα» - Μερικές φορές ένα παιδί χρειάζεται να γνωρίζει μόνο ότι κάποια στιγμή θα του επιτραπεί να ασχοληθεί με τον «απαγορευμένο καρπό», κι αυτό του είναι αρκετό για να σταματήσει να διεκδικεί. Αντί, λοιπόν, να του πείτε «όχι, δεν μπορείς να παίξεις έξω» ή «όχι, δεν θα δεις τηλεόραση», εξηγήστε του ότι μπορεί να κάνει ό,τι επιθυμεί, αλλά στον κατάλληλο χρόνο.

«Αυτό που κάνεις πληγώνει και στενοχωρεί τους άλλους» - Τα περισσότερα παιδάκια σε κάποια φάση της νηπιακής ηλικίας αποκτούν τη συνήθεια να χτυπούν και να δαγκώνουν, προκειμένου να περάσει το δικό τους. Εάν έχετε ήδη πει εκατοντάδες φορές «όχι» αλλά εκείνο επιμένει, ίσως είναι πιο αποτελεσματικό να του εξηγήσετε ποιες είναι οι συνέπειες της πράξης τους για τους άλλους ανθρώπους, ώστε να κατανοήσει για ποιο λόγο αντιδράτε τόσο έντονα όταν το κάνει.

«Ξέρω ότι σου αρέσει πολύ, αλλά θα πονέσει η κοιλιά σου αν φας κι άλλο» - Μπορείτε να πείτε στο παιδί όταν δεν του επιτρέπεται να φάει κι άλλη καραμέλα. Ή μπορείτε να του εξηγήσετε για ποιο λόγο άλλη μία καραμέλα θα προκαλούσε αντιδράσεις στο σώμα του που δεν θα του αρέσουν καθόλου. Έτσι, θα ξέρει ότι δεν του στερείτε την αγαπημένη του λιχουδιά μόνο και μόνο για να του πάτε κόντρα!

«Εξήγησέ μου και θα καταλάβω» - Όταν το παιδί σας ξεσπάει με νεύρα, κλάματα και απαιτήσεις, απλά χρησιμοποιεί έναν εύκολο για εκείνο τρόπο να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για κάτι. Όσο μεγαλώνει και τα εκφραστικά του μέσα αναπτύσσονται, θα πρέπει να μάθει να αντικαθιστά τα ουρλιαχτά και τη γκρίνια με λέξεις! Υπενθυμίζοντάς του ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος να διεκδικούμε κάτι και όχι βάζοντας τιμωρίες ή φωνάζοντας περισσότερο για να καλύψετε τις φωνές του, θα καταφέρετε να το ηρεμήσετε πιο γρήγορα.

«Συγνώμη, αλλά δεν σε καταλαβαίνω όταν μιλάς έτσι. Πες το μου ήρεμα» - Η γκρίνια είναι ένα πολύ αποτελεσματικό «όπλο» των παιδιών, το οποίο χρησιμοποιούν αυθόρμητα όταν είναι κουρασμένα, πεινασμένα ή εκνευρισμένα. Για να στερήσετε την αποτελεσματικότητά του δεν αρκεί να το απαγορεύσετε («όχι γκρίνιες») αλλά να προτείνετε έναν άλλο τρόπο με τον οποίο μπορεί να κερδίσει πιο εύκολα την προσοχή σας.

«Τώρα θα σε πιάσω» - Μερικές φορές το γέλιο είναι ό,τι πιο αποτελεσματικό για να σταματήσει το παιδί να κάνει κάτι που του έχετε απαγορέψει. Αντί να αρνήσεις, τιμωρίες και απειλές, αρχίστε να το γαργαλάτε και μέσα σε ελάχιστα λεπτά θα έχετε κι οι δυο ξεχάσει τι ήταν αυτό για το οποίο διαφωνούσατε.

Πηγή:  http://www.mamamia.gr/oikogeneia/goneis/item/1630-10-tropoi-na-arnhtheite-kati-sto-paidi-chwris-na-peite-%C2%ABochi%C2%BB

10 πράγματα που έμαθα όταν έπαψα να ουρλιάζω στα παιδιά μου! Και με έκαναν καλύτερη μητέρα αλλά και... καλύτερο άνθρωπο!

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η  Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει  σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο». Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.

1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος

Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη. 

2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται

Ενώ εσύ μου φώναζες

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

Μια μέρα σε ένα σχολείο της Φινλανδίας

Συχνά ακούγεται πως το Φιλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι από τα καλύτερα του κόσμου. Τι είναι όμως αυτό που το κάνει ξεχωριστό; Πόσο διαφέρει από το δικό μας; Τι μαθήματα διδάσκονται; Δίνει ευκαιρίες στους εκπαιδευτικούς να καινοτομήσουν; Τι μέσα έχουν στη διάθεση τους; Ποιος ο ρόλος των μαθητών;
Με τα ερωτήματα αυτά ίσως να έχετε έρθει αντιμέτωποι πολλές φορές.
Είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ τη Φινλανδία στα πλαίσια του προγράμματος ενδουπηρεσιακής κατάρτισης Comenius. Ήταν μια όμορφη εμπειρία, που μου έδωσε την ευκαιρία να δω από κοντά τον τρόπο λειτουργίας των σχολείων εκεί. Αυτή την εμπειρία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας με το βίντεο που ακολουθεί. Το σχολείο που θα δείτε είναι το Juvanpuiston Koulu στην περιοχή Espoo, σε απόσταση αναπνοής από το Ελσίνκι.
https://www.youtube.com/watch?v=8k-TRqJvo30

Το ξύλινο άλογο

Ήταν μια κουραστική μέρα στη δουλειά και ήθελα μόνο να γυρίσω στο σπίτι και να κάνω ένα ζεστό μπάνιο. Την ώρα που οδηγούσα σε έναν δρόμο πνιγμένο στην κίνηση και στη φασαρία, για κάποιον περίεργο λόγο νοστάλγησα τη γκαρσονιέρα στην οποία έμενα για αρκετά χρόνια ως εργένης πριν παντρευτώ. Ήταν πολύ μικρή και πολύ ακατάστατη, σε καμία περίπτωση δεν έλαμπε από καθαριότητα όπως το αρκετά μεγαλύτερο διαμέρισμα στο οποίο ζω τώρα με την γυναίκα μου και τον γιο μου, ήταν σε χαμηλό όροφο, κάπως σκοτεινή, με κάτι παλιά, φθαρμένα ξύλινα παντζούρια, που πολλές φορές κολλούσαν πεισματικά και ούτε ανέβαιναν, ούτε κατέβαιναν και έμεναν έτσι για εβδομάδες. Το κρεβάτι βρισκόταν κολλημένο στον έναν τοίχο και ήταν κάπως ξεχαρβαλωμένο, με άβολο στρώμα, που έτριζε όχι μόνο σε έντονες ερωτικές στιγμές, αλλά ακόμη κι αν άλλαζα πλευρό, όταν χουζούρευα τα πρωινά. Ήταν ένα διαμέρισμα κλειστοφοβικό, ίσως το εντελώς αντίθετο της ευάερης και ευήλιας τωρινής μου κατοικίας. Κι όμως εκείνη τη στιγμή, που ήμουν κουρασμένος και εκνευρισμένος στο αυτοκίνητο, το νοστάλγησα τόσο πολύ, που ένιωσα να πονάει η καρδιά μου επειδή ποτέ πια δεν θα ξαναγύριζα σ' αυτό. Ήταν σκέψη παράξενη. Αλλά όταν σε μια φευγαλέα, παράξενη σκέψη δεν δίνεις σημασία, φεύγει γρήγορα και είναι σαν να μην ήρθε ποτέ.

    Κάποια στιγμή αρκετά αργότερα και αρκετά πιο εκνευρισμένος και κουρασμένος γύρισα στο σπίτι, όμως με το που γύρισα στην πόρτα το κλειδί η ατμόσφαιρα που ένιωσα με έκανε να θέλω να κάνω μεταβολή και να φύγω τρέχοντας. Ο γιος μου έκλαιγε στον καναπέ, η γυναίκα μου είχε κάτι ανάμεσα σε λύπη, σε πανικό στα μάτια της ή και θυμό. Δεν μου έδωσαν σημασία, όταν μπήκα, αλλά αυτό ήταν κάτι το οποίο είχα από καιρό συνηθίσει. Κι εκεί ξανασκέφτηκα το ξεχαρβαλωμένο κρεβάτι της γκαρσονιέρας, θα ήταν ωραία να μεταφερόμουν εκεί με έναν μαγικό τρόπο, να ξάπλωνα με τα ρούχα και τα παπούτσια, χωρίς καν να βγάλω το παλτό μου, να έκλεινα τα μάτια για ώρες και κανείς και τίποτα να μην με ενοχλούσε.

         «Το φαγητό σου κρύωσε, άργησες πολύ. Θέλεις να το ζεστάνω πάλι;», μου είπε η γυναίκα μου με ύφος απρόθυμο.

«Όχι, δεν χρειάζεται», της είπα και κοίταξα τον γιο μου. Σκούπιζε τη μύτη του αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει.

«Τι συμβαίνει; Έγινε τίποτα στο σχολείο;», ρώτησα.

«Ναι…», είπε εκείνος και κοκκίνισε από ντροπή κι εγώ ένιωσα τόσο αδύναμος που δεν μπορούσα να πάρω αυτό το τόσο άσχημο συναίσθημα από πάνω του.

«Δεν θυμάσαι ότι σήμερα έδιναν ελέγχους;», με κατακεραύνωσε η γυναίκα μου. «Σιγά μην το θυμόσουν. Εγώ πρέπει να ασχολούμαι με όλα.»

«Α, ναι», είπα. «Και τι έγινε;»

«Δες», η γυναίκα μου μού έδειξε τον έλεγχο.

        Πήρα τον έλεγχο, ταυτόχρονα ένιωθα την πείνα να τρυπάει το άδειο μου στομάχι. Τον κοίταξα προσεκτικά. Όλα δέκα με εξαίρεση ένα οκτώ στην Έκθεση. Πραγματικά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί έκλαιγε, αλλά δυστυχώς μπορούσα να υποψιαστώ.

«Αγόρι μου, μπράβο. Τα πήγες πολύ καλά», είπα, και πήγα να τον αγκαλιάσω.

Εκείνος σαν να αναθάρρησε για λίγο, όμως μετά κοίταξε πάλι τη μητέρα του και μαζεύτηκε πάλι.

«Έπρεπε να έχω σε όλα δέκα. Έπρεπε να είμαι πρώτος. Μια συμμαθήτριά μου που γράφει καλύτερες εκθέσεις βγήκε πρώτη. Τη μισώ.», είπε και ξεκίνησε πάλι να κλαίει με λυγμούς.

«Ποιος σου είπε ότι πρέπει να είσαι πρώτος;», ρώτησα εγώ και κοίταξα έξαλλος τη γυναίκα μου. Είχαμε μαλώσει πάρα πολλές φορές γιατί θεωρούσα ότι τον πίεζε, εκείνη με κατηγορούσε για αδιαφορία.

«Κανείς, είπε ο γιος μου. Εγώ θέλω να είμαι πρώτος. Και τώρα και όταν θα πάω στο γυμνάσιο και για πάντα.»

«Κι εγώ του λέω ότι δεν πειράζει, είπε εκείνη αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω αν το πίστευε. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι από αυτόν, έτσι;»

Ο γιος μου συνέχισε να κλαίει κι εγώ πήγα να φάω το κρύο φαγητό μου, γιατί ένιωθα ότι θα λιποθυμούσα. Το βράδυ ακόμη μια φορά μαλώσαμε με τη γυναίκα μου και ξαπλώσαμε με πλάτες γυρισμένες ο ένας στον άλλον.  Εγώ, όμως, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Η εικόνα του γιου μου τόσο δυστυχισμένου με είχε σοκάρει πολύ. Κανένας γονιός δεν θέλει να υποφέρει το παιδί του, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Και τη γυναίκα μου, όμως, για πρώτη φορά την είδα ανήσυχη και φοβισμένη, έστω και αν κατηγορούσε εμένα που οδηγηθήκαμε σε αυτήν την κατάσταση. Ναι, ίσως να τον πίεζε να είναι επιμελής μαθητής, να μην πηγαίνει στο σχολείο αδιάβαστος, να συμμετέχει στο μάθημα, να είναι φρόνιμος. Συχνά του έλεγε τι ωραία που θα ήταν να σπουδάσει, όταν μεγαλώσει, να γίνει άνθρωπος χρήσιμος στην κοινωνία, γιατρός ή δικηγόρος, πόσο περήφανη θα ήταν γι’ αυτόν τότε. Θεωρούσε ότι όλοι οι γονείς τα λένε αυτά στα παιδιά τους και οι δικοί της γονείς της τα έλεγαν κι εκείνη σπούδασε και βρήκε μια καλή δουλειά. Δεν είχε καταλάβει πως αυτά τα λόγια, που σε εκείνη φάνταζαν ως το αυτονόητο ενδιαφέρον του γονιού για το μέλλον του παιδιού του, είχαν για κάποιους λόγους γίνει σαράκι που είχε αρχίσει να τρώει τον γιο μας και να τον κάνει να στερείται τις χαρές, που μόνο σε αυτήν την ηλικία θα είχε την ευκαιρία να ζήσει. «Ζητούσα τη γνώμη σου, να ξεκινήσει δεύτερη ξένη γλώσσα ή ένα άθλημα. Μου έλεγες να κάνω ό,τι θέλω, δεν κάθισες ποτέ να συζητήσουμε για αυτά τα θέματα. Τα βράδια γυρνάς, του χαϊδεύεις λίγο το κεφάλι, παίζετε λίγο στον υπολογιστή και νομίζεις ότι ολοκλήρωσες το καθήκον σου ως πατέρας. Πότε συζήτησες μαζί του; Πότε τον καθοδήγησες; Κι αν εγώ έκανα λάθος, εσύ δεν ήσουν ποτέ εκεί.», είχε πει κλαίγοντας πριν μου γυρίσει την πλάτη. Και ίσως είχε δίκιο, σκεφτόμουν μετανιωμένος.

Θυμήθηκα τη μέρα που μου είπε ότι ήταν έγκυος. Ήμασταν μαζί αρκετό καιρό, ποτέ όμως μέχρι τότε δεν είχα σκεφτεί αν ήθελα να γίνω πατέρας. Της είπα αμέσως ότι θα παντρευόμασταν, ήμασταν σε ηλικία και σε φάση ζωής, που για οποιαδήποτε άλλη απόφαση δεν θα υπήρχαν δικαιολογίες. Όμως σαν να είχα κάπως θυμώσει. Ύστερα όλα έγιναν σαρωτικά, μια δύσκολη εγκυμοσύνη, οι αλλαγές που έφερε η συγκατοίκηση μας, ύστερα η γέννηση του μωρού, ένας τεράστιος αγώνας για εμένα να βρω μια καλύτερη δουλειά κι εκείνη να τα καταφέρει να συνεχίσει να δουλεύει και ως μητέρα, κάπου σε όλα αυτά η σχέση μας χάθηκε, κάπου εκείνη και ο γιος μας έγιναν μια δική τους, κλειστή ομάδα κι εγώ αποτραβηγμένος τους κοιτούσα από μακριά. "Γίνεσαι γονιός. Θέλεις να τα κάνεις όλα σωστά, έχεις μέσα σου αγάπη και καλές προθέσεις και ξαφνικά παγιδεύεσαι σε καταστάσεις χωρίς να το καταλάβεις και δεν ξέρεις πώς να ξεφύγεις. Πώς θα βοηθήσω τώρα τον γιο μου;" Αυτό ήταν το τελευταίο που σκέφτηκα πριν με πάρει ο ύπνος. Κι εκείνο το βράδυ ονειρεύτηκα μετά από πολύ καιρό τον πατέρα μου.

Ο πατέρας μου ήταν μαραγκός. Έτσι αποκαλούσε εκείνος τον εαυτό του, γιατί ήταν άνθρωπος απλός και ταπεινός. Στην πραγματικότητα ήταν καλλιτέχνης. Έφτιαχνε από μικρά ξύλινα παιχνίδια και μικροπράγματα, μέχρι πανέμορφα σκαλιστά έπιπλα και τέμπλα για εκκλησίες. Αν κάτι μπορώ με ευκολία να θυμηθώ από εκείνον είναι αυτή η απίστευτη γαλήνη που είχε στο πρόσωπό του, όταν δούλευε. Προσηλωμένος για πολλές ώρες σκάλιζε το ξύλο με υπομονή και ηρεμία, του έδινε μορφή κι ύστερα κοίταζε το δημιούργημα του με αγάπη και συγκίνηση και ένιωθε μια πληρότητα που δεν έχω δει στα μάτια κανενός άλλου ανθρώπου ως τώρα. Καθάριζε τα εργαλεία του με προσοχή, ήταν ακούραστος, δεν παραπονέθηκε ποτέ, ούτε κι όταν η μαζική παραγωγή επίπλων άρχισε να απειλεί να τον αφανίσει. Εκείνος συνέχισε να δουλεύει ασταμάτητα και κατάφερε να τα βγάλει πέρα και να επιβιώσει, χωρίς βέβαια ποτέ να περάσουν πολλά χρήματα από τα χέρια του, όμως τον θυμάμαι να μου λέει πόσο χαιρόταν που όσα έφτιαξε, μικρά κομμάτια της ψυχής του μοιράστηκαν όλα αυτά τα χρόνια που δούλεψε σε τόσα σπίτια, σε τόσες ζωές. Κάποια στιγμή το σώμα του άρχισε να τον προδίδει και δεν μπορούσε να δουλέψει άλλο, λίγο καιρό μετά πέθανε και δεν θα ξεχάσω πως τη στιγμή που τον αποχαιρετούσα για τελευταία φορά, αν και καταρρακωμένος από την απώλεια, σκέφτηκα φευγαλέα με ανακούφιση, ότι έζησε τη ζωή που ήθελε κι έζησε ευτυχισμένος.

Δεν με πίεσε ποτέ να ακολουθήσω τη δουλειά του, αν και πολλές φορές όταν ήμουν μικρός, καθόμουν για ώρες κοντά του και είχα μάθει και εγώ να σκαλίζω όμορφα παιχνίδια και ναι, αυτό το άψυχο ξύλο που έπαιρνε μορφή, που γινόταν κάτι άλλο στα χέρια μου γέμιζε την ψυχή μου ομορφιά. Και αυτή την εικόνα είδα στον ύπνο μου. Τον πατέρα μου να μου δείχνει πώς να σκαλίζω ένα μικρό άλογο, κι εγώ με τα παιδικά μου χέρια να χαϊδεύω το ξύλο και να τον κοιτάζω με δέος.

Το επόμενο πρωί ξύπνησα ήρεμος. Κοίταξα τη γυναίκα μου που κοιμόταν ακόμη. Την κοίταξα προσεκτικά και συνειδητοποίησα ότι εδώ και πολύ καιρό είχα σταματήσει να την κοιτάζω. Είχα σχεδόν ξεχάσει τις λεπτομέρειες του λεπτού της προσώπου της που άλλοτε μου άρεσαν τόσο, τα μικροκαμωμένα χαρακτηριστικά, τον λαιμό της και δεν είχα ποτέ πριν προσέξει τις πρώτες αδιόρατες, λεπτές της ρυτίδες. Εκείνη κάποια στιγμή άνοιξε τα μάτια και σαν να σάστισε. Ύστερα σηκωθήκαμε αμίλητοι και ακολουθήσαμε την καθιερωμένη πρωινή ρουτίνα. Πριν φύγουν για το σχολείο, το δυστυχισμένο βλέμμα του γιου μου, που ίσως έκλαιγε όλη τη νύχτα, με τσάκισε για ακόμη μια φορά. Πήγα στη δουλειά προβληματισμένος, όμως ένα σχέδιο είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό μου μετά το χθεσινό όνειρο.

  Πέρασε η υπόλοιπη εβδομάδα και ήρθε η Κυριακή. Είπα στη γυναίκα μου ότι ήθελα να περάσω λίγο χρόνο με τον γιο μου, μόνος μου, και ότι μπορούσε κι εκείνη να βγει μια βόλτα με την αδερφή της. Με κοίταξε απορημένη, σαν να μην με αναγνώριζε και αρχικά προσπάθησε να φέρει αντιρρήσεις ρωτώντας πού θα πηγαίναμε και τι θα κάναμε. «Είναι έκπληξη, της είπα. Θα σου τα πούμε όλα μετά. Μην ανησυχείς για τίποτα». Η φωνή μου ήταν αποφασιστική και πιο γλυκιά από ό,τι συνήθως κι αυτό την έκανε κι εκείνη να μαλακώσει.  Τηλεφώνησε στην αδερφή της και κανόνισε να πάνε για φαγητό κοιτάζοντάς με όμως με απορία μέχρι να φύγουμε.

Εγώ πήρα τον γιο μου και πήγαμε στο πατρικό μου σπίτι. Στο αυτοκίνητο τού μίλησα για τον πατέρα μου. Δεν το είχα κάνει ποτέ. Θεωρούσα ότι δεν χρειαζόταν γιατί δεν τον είχε γνωρίσει. Όσα λίγα ήξερε για εκείνον ήταν από τις ιστορίες της μητέρας μου. Ο μικρός χάρηκε που θα έβλεπε τη γιαγιά του, αν και κάποια στιγμή μού είπε ότι θα ήθελε να μπορεί να δείξει και σε εκείνη τον έλεγχό του αλλά ντρεπόταν για το οκτώ στην Έκθεση. Όσο κι αν προσπαθούσα με λόγια να τον καθησυχάσω για τους βαθμούς του, δεν έδειχνε να πείθεται. Το μικρόβιο της τελειομανίας, της πρωτιάς είχε μπει μέσα του για τα καλά, μπορούσε να νιώθει καλά μόνο μέσα από επιτεύγματα και επαίνους. Όμως εγώ είχα το σχέδιό μου και ήμουν αποφασισμένος ότι θα έκανα ότι μπορούσα για να τον μάθω να χαίρεται και να είναι καλά χωρίς να πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει, χωρίς να συγκρίνεται με τους άλλους και ανάλογα με εκείνους να τοποθετεί τον εαυτό του, να μάθει να αντέχει την αποτυχία και να την δέχεται σαν μια ευκαιρία για άλλο δρόμο, να χαίρεται το παρόν χωρίς να το στοιχειώνουν οι στόχοι και να προχωρά και να εξελίσσεται μέσα από χαρά και όχι άγχος.

Πήγαμε στο σπίτι της μητέρας μου και καθίσαμε αρκετή ώρα μαζί της. Ούτε οι αγκαλιές και τα λόγια αγάπης της γιαγιάς του τον καθησύχασαν. Το προσωπάκι του ήταν μουτρωμένο, απογοητευμένο, σκυθρωπό. Ύστερα κατεβήκαμε στο εργαστήριο του πατέρα μου. Η μητέρα μου το είχε αφήσει όπως ήταν, με τα εργαλεία του μέσα και κάποια μισοτελειωμένα έργα και μια φορά τον μήνα το καθάριζε. Ο γιος μου βλέποντας αυτό το περίεργο δωμάτιο, φερμένο από μια εποχή τόσο ξένη για εκείνον απόρησε και για πρώτη φορά φάνηκε να ξεχνά την απέραντη δυστυχία που του προκάλεσε αυτό το οκτώ στην Έκθεση. Εξερεύνησε για λίγο τον χώρο και δειλά άρχισε να αγγίζει με τις άκρες των δαχτύλων του τα σκαλιστά έργα.

Πήγα στον πάγκο, εκεί όπου είχα κι εγώ μικρός μάθει να σκαλίζω μικρά παιχνίδια, και τον φώναξα.

«Μπαμπά, τι θα κάνουμε», με ρώτησε απορημένος.

«Θα δοκιμάσουμε να σκαλίσουμε ένα άλογο.»

Το προσωπάκι του σκοτείνιασε.

«Θα είναι δύσκολο. Εγώ δεν ξέρω… Δεν θα το κάνω πολύ καλά…»

«Θα σου μάθω εγώ. Δεν θα το δείξουμε σε κανέναν. Ίσως μόνο στη μαμά.»

«Αν δεν το δείξουμε πώς θα μας πούνε μπράβο, μπαμπά;»

«Δεν χρειαζόμαστε το μπράβο κανενός. Θα το κάνουμε απλώς για να περάσουμε όμορφα.»

«Κι αν δεν είναι το πιο όμορφο άλογο;»

«Δεν πειράζει. Θα είναι το δικό μας άλογο.»

           Ο γιος μου με κοίταζε με γουρλωμένα μάτια καθώς έβγαζα από μια σακούλα που είχα μαζί μου ένα μεγάλο κομμάτι ξύλο κι ύστερα με πλησίασε. Άγγιξε με τα παιδικά του χέρια το ξύλο επιφυλακτικά. Στα λυπημένα του μάτια έβλεπα μια μικρή, μικρή σπίθα που ήλπιζα πως με τον καιρό θα γινόταν χαρά.

 

Αναδημοσίευση από:  http://ktistories.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html

Βιβλιοπροτάσεις για γονείς και παιδιά

Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε 
 
Τα χέρια είναι για να χαιρετάμε, να παίζουμε, να χειροκροτάμε, να μετράμε, να βοηθάμε τους άλλους, να κατασκευάζουμε πράγματα, να μας κρατάνε ασφαλείς. Υπάρχουν πολλοί εναλλακτικοί τρόποι για να χειριστούμε τα συναισθήματά μας χωρίς να καταφύγουμε σε επιθετική συμπεριφορά.
Με τη βοήθεια αυτού του βιβλίου τα παιδιά θα καταλάβουν ότι η βία ποτέ δε βγαίνει σε καλό. Κάθε παιδί μπορεί να κάνει με τα χέρια του διασκεδαστικά και εποικοδομητικά πράγματα, να τιθασεύει τα έντονα συναισθήματα θυμού ή ζήλιας βρίσκοντας εναλλακτικές λύσεις όταν του έρχεται να χτυπήσει κάποιον. Πώς; Χοροπηδώντας, ζωγραφίζοντας, συζητώντας...
Τα κείμενα είναι απλά και σύντομα ώστε να διαβάζονται μεγαλόφωνα από ένα παιδί, από μία ομάδα ή μία τάξη. Η χαριτωμένη εικονογράφηση και η αμεσότητα των φράσεων καθοδηγούν τα παιδιά στην υιοθέτηση βασικών κανόνων καλής συμπεριφοράς.
Στο τέλος του βιβλίου οι ενήλικες θα βρουν θέματα για συζήτηση και δραστηριότητες που μπορούν να πραγματοποιήσουν με τα παιδιά.
http://www.metaixmio.gr/products/891--.aspx

Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε 

Πράγματι η παιδική ηλικία είναι η πιο σύντομη φάση της ζωής μας ...

70 τρόποι να αγαπάμε τα παιδιά μας και να το δείχνουμε!

Καθοριστικός παράγοντας στην ανατροφή και στο σχηματισμό της προσωπικότητας των παιδιών είναι η αγάπη που δέχονται από τους γονείς τους είτε με εκφράσεις είτε βιώνοντάς την έμπρακτα. Τα παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας έχουν συνεχώς ανάγκη να αισθάνονται την αγάπη, την εκτίμηση και την υποστήριξη και από τους δύο γονείς τους.

Η αγάπη αυτή πρέπει να εκφράζεται όχι μόνο με την προσφορά υλικών αγαθών αλλά με προσφορά χρόνου, με λόγια, πράξεις, συνέπεια και αφοσίωση. Οι γονείς χρειάζεται να δίνουν πάντοτε χρόνο, εάν είναι δυνατό κάθε μέρα για να τον περνούν με τα παιδιά τους. Ο γονιός είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που μπορεί να καλλιεργήσει και να ενδυναμώσει το αίσθημα αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης του παιδιού.

Ο γονιός μπορεί να ενθαρρύνει το παιδί για να πετυχαίνει τους στόχους του, να μαθαίνει να είναι συνεπές και επιμελές στις υποχρεώσεις του. Το βοηθά να ανακαλύψει νέες δυνάμεις που έχει και τις οποίες ακόμη δεν γνωρίζει.

Όταν το παιδί νιώθει ότι ο γονιός του πιστεύει και έχει εμπιστοσύνη σε αυτό, η ενέργεια του για να πετύχει, πολλαπλασιάζεται. Τα παιδιά βλέπουν, καταγράφουν και μιμούνται τη συμπεριφορά των γονιών τους.

Απορροφούν τις αξίες βάσει των οποίων λειτουργεί η προσωπικότητα των γονιών. Οι αξίες αυτές είναι οι πρώτες βάσεις του σχηματισμού της προσωπικότητας τους.

Καθόλη τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, η διαδικασία παρατήρησης και επηρεασμού των παιδιών από τη συμπεριφορά των γονιών είναι διαρκής. Έτσι, οι ευθύνες των γονιών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών είναι εξαιρετικά σημαντικές.

Έτσι λοιπόν, δεν πρέπει να ξεχνάμε να λέμε συχνά:

1. Σ’ αγαπώ.

2. Θα σ’ αγαπώ ό,τι κι αν γίνει.

Χρόνος: Το πολυτιμότερο δώρο στο παιδί σας

Στη γεμάτη άγχος και υποχρεώσεις εποχή μας, ο χρόνος είναι μάλλον ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε. Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά να τους αφιερώνουμε όσο περισσότερο γίνεται. 
Για δεκαετίες, οι παιδοψυχολόγοι και οι σύμβουλοι γονέων εργάστηκαν χιλιάδες ώρες κι έχυσαν τόνους μελάνι προσπαθώντας να κάνουν σαφή τη διάκριση μεταξύ ποσοτικού και ποιοτικού χρόνου. Και στο τέλος, το μόνο που έγινε σαφές είναι ότι όσο χρόνο κι αν προσφέρουμε στα παιδιά μας, αυτά θέλουν κι άλλο. Η καλύτερη απάντηση στην ερώτηση «Πόσο χρόνο πρέπει να περνάω με το παιδί μου;» είναι «Όσο περισσότερο μπορείς». Ο χρόνος που αφιερώνουμε στην οικογένειά μας δεν είναι κάτι που μπορεί απλά να «στριμωχθεί» στην ατζέντα μας, όπως μια έκτακτη επαγγελματική συνάντηση. Δεν μπορούμε απλά να πούμε «Τώρα ξεκινάει η ‘'ώρα του παιδιού’', ας το κάνω κι αυτό να τελειώνω».

Το «στοίχημα» του ποιοτικού χρόνου Για αρκετά χρόνια, οι γονείς είχαν πειστεί ότι ο «σωστός» τρόπος να αφιερώνονται στα παιδιά τους ήταν να ξεκλέβουν μερικά λεπτά για να κυλιστούν μαζί τους στο πάτωμα, να επισκεφτούν ένα μουσείο ή τα σπίτια των φίλων τους για να παίξουν. Αν το δεις από αυτή την άποψη, ο λεγόμενος «ποιοτικός» χρόνος δεν υπάρχει παρά μόνο σαν ένα κλισέ των πολυάσχολων σύγχρονων γονιών που προσπαθούν να συμπιέσουν όλες τις ευθύνες, τις υποχρεώσεις και τις απολαύσεις της μητρότητας και της πατρότητας σε ένα ασφυκτικό (αλλά κεφάτο) τέταρτο ή μισάωρο. Όχι ότι είναι κακό για ένα γονιό να κυλιέται στο πάτωμα ή να βλέπει καρτούν στο σινεμά, όμως ο χρόνος που επιλέγει να αφιερώνει στην οικογένειά του δεν χρειάζεται να είναι πάντα διασκεδαστικός μέχρι εξαντλήσεως. Θυμηθείτε: Είστε οι γονείς και όχι οι φίλοι τους. Δεν χρειάζεται να είστε η πιο συναρπαστική παρέα για τα παιδιά σας. Απλά να τους προσφέρετε το ενδιαφέρον και την προσοχή σας, ακόμα κι αν ασχολείστε με «βαρετές» δραστηριότητες, όπως να τα κάνετε μπάνιο, να ετοιμάσετε το πρωινό τους ή να ελέγξετε το τετράδιο της ορθογραφίας. Τα παιδιά δεν χρειάζονται από τους γονείς τους χρόνο για παιχνίδι. Όχι ότι δεν τους αρέσει, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορούν να το κάνουν με τους φίλους τους, με την αγαπημένη τους θεία ή με το νονό τους. Από εσάς έχουν ανάγκη να αντλήσουν αίσθημα ασφάλειας. Κι αυτό πηγάζει από την ικανοποίηση των πιο βασικών τους αναγκών, όπως το φαγητό, το μπάνιο, το ντύσιμό τους. «Στα μάτια των παιδιών, αυτή είναι η χρησιμότητα των γονέων», σχολιάζει η Ρόνι Τζέι, μητέρα έξι παιδιών και συγγραφέας του βιβλίου «Τα 10 πιο σημαντικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για το παιδί σας». «Υπάρχουμε για να τα ντύνουμε, να τα ταΐζουμε, να τα βάζουμε για ύπνο. Αυτές είναι οι στιγμές που πρέπει να είστε εκεί για τα παιδιά σας». Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να παίζετε ποτέ μαζί τους. Φυσικά και θα παίζετε, όταν μπορείτε. Όμως, αυτός είναι ελεύθερος και όχι ποιοτικός χρόνος. Η «χρυσή» τομή ανάμεσά τους είναι να κάνετε το καθημερινό πρόγραμμα όσο πιο διασκεδαστικό μπορείτε. Έτσι, θα περνάτε ευχάριστα μαζί με το παιδί, ενώ ταυτόχρονα θα κάνετε όλα όσα είναι απαραίτητα και του χαρίζουν ασφάλεια. Αυτό που θέλουν να ξέρουν είναι ότι η μαμά και ο μπαμπάς τους βρίσκονται δίπλα τους στις δύσκολες στιγμές, στις μικρές μάχες που χρειάζεται να δώσουν κάθε μέρα.

Πώς θα εξοικονομήσετε χρόνο για το παιδί
Εντάξτε τον κοινό σας χρόνο στην καθημερινή σας ρουτίνα. Τα παιδιά λατρεύουν να βοηθάνε τους μεγάλους και να νιώθουν απαραίτητα και σημαντικά. Ανάλογα με την ηλικία τους, ζητήστε τους να σας βοηθήσουν να φτιάξετε το φαγητό, να στρώσετε το τραπέζι, να ταξινομήσουν μαζί σας τις αποδείξεις για την εφορία ή να τακτοποιήσετε τα ντουλάπια της κουζίνας. Βεβαιωθείτε ότι εκμεταλλεύεστε το χρόνο που απασχολείστε μαζί, για να συζητήσετε, να μοιραστείτε εμπειρίες και να γελάσετε.
Περάστε ώρα μόνοι οι δυο σας. Ο χρόνος, στα μάτια των παιδιών, είναι ρευστός. Έτσι, τους φαίνεται πολύ περισσότερος όταν τον περνούν έχοντας την αποκλειστικότητα της μαμάς ή του μπαμπά τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μπορείτε να εκμεταλλευτείτε την ώρα που το ένα σας παιδί λείπει στο κολυμβητήριο για να φτιάξετε ένα παζλ με το άλλο. Ή η μαμά να ασχοληθεί με το ένα παιδί και ο μπαμπάς με το άλλο. Δεν έχει σημασία εάν θα πάτε σινεμά, θέατρο ή θα καθίσετε απλώς σε ένα παγκάκι στο πάρκο συζητώντας και τρώγοντας παγωτό. Το ζητούμενο είναι να επιλέξετε μια δραστηριότητα που θα είναι ευχάριστη και για τους δυο σας και -το κυριότερο- θα αφορά μόνο τους δυο σας. Φροντίστε να εξασφαλίζετε μια τέτοια εμπειρία για τα παιδιά σας τουλάχιστον μία φορά το μήνα.
Δημιουργήστε «αόρατο» χρόνο. Θα θέλατε να μπορούσατε να καθίσετε όλοι μαζί γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι, αλλά ενδεχομένως αυτό να μην μπορεί να γίνει γιατί εσείς είστε στο γραφείο και τα παιδιά στο σχολείο. Υπάρχει, όμως, ένας τρόπος να τους υπενθυμίσετε ότι θα είστε πάντα δίπλα τους. Γράψτε μικρά τρυφερά σημειώματα και βάλτε τα στη σάκα ή στο καλάθι με το κολατσιό τους. Δύο γλυκές ή συνωμοτικές κουβέντες σε ένα χαρτάκι δίπλα στο τοστ τους είναι σίγουρο ότι θα προσφέρουν στο παιδί την αίσθηση ότι οι γονείς του το αγαπούν και το σκέφτονται.
Αναθεωρήστε τις προτεραιότητές σας. Υπάρχουν, πράγματι, άνθρωποι που χρειάζεται να λείπουν πολλές ώρες από το σπίτι εξαιτίας των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων. Ακόμα κι αυτοί, όμως, μπορούν να εξοικονομήσουν μερικά λεπτά της ώρας, αρκεί να σηκωθούν 15 λεπτά πιο νωρίς το πρωί και να φάνε πρωινό με τα παιδιά τους. Ή να μη στρώσουν τα κρεβάτια, αλλά να τους διαβάσουν μια μικρή ιστορία. Σε εσάς μπορεί να ακούγονται λίγα, αλλά για τα παιδιά είναι μερικά ακόμα λεπτά με τη μαμά ή τον μπαμπά τους, και αυτό τα κάνει πολύτιμα. Αυτές θα είναι οι στιγμές που χρόνια αργότερα θα πρωταγωνιστούν στις αναμνήσεις τους.

Με τη συνεργασία της Μαρίας Ποθητού (σύμβουλος γονέων και παιδιού, συντονίστρια σχολών γονέων). 

Πηγή:  http://www.imommy.gr/mama/psychologia/article/1623/xronos-to-kalytero-dwro-poy-mporeite-na-kanete-sto-paidi-sas/