Μια συγκινητική ιστορία δασκάλου - μαθητή

Μαθήματα ...αυτοπεποίθησης

Πως να μιλήσουμε στα παιδιά για την τρομοκρατία;

Στο πάντα ενημερωμένο blog του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων ν. Ηρακλείου, η Μαρία Παναγιωτάκη γράφει ένα εξαίρετο, επίκαιρο άρθρο για ενα θέμα που απασχολεί όλους μας. Πως να μιλήσουμε στα παιδιά για την τρομοκρατία, για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Εφόσον δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πληροφορία, πρέπει να την διαχειριστούμε... 

 

Οι γονείς θέλουν να κάνουν τα πάντα προκειμένου να προστατεύσουν τα παιδιά τους. Οι εκπαιδευτικοί ανησυχούν όταν έρχονται αντιμέτωποι με καταστάσεις διαχείρισης κρίσεων. Είναι γεγονός πως ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι επιθέσεις γίνονται μέρος της καθημερινής ζωής μας. Άραγε, πώς εξηγούμε τις τρομοκρατικές πράξεις και άλλες μορφές βίας στα παιδιά;

Πρωταρχικός στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά να αισθανθούν ασφαλή. Επομένως:

Πώς μιλάμε για την τρομοκρατία με τα μικρά παιδιά;

(προσχολικής ηλικίας)

• Αποφύγετε να δουν σκληρά βίντεο τα μικρά παιδιά. 

«Το δικό μου παιδί δεν θα είναι όπως "αυτά τα παιδιά…"»

«Το δικό μου παιδί δεν θα είναι όπως "αυτά τα παιδιά…"»

Ένα συγκινητικό άρθρο από την συνάδελφο Άννυ Μπενέτου

Όλοι το έχουμε πει πριν αποκτήσουμε παιδιά «τα δικά μου τα παιδιά δεν θα τα κακομάθω έτσι…». Και όλοι, όταν είχαμε τα δικά μας παιδιά, την ώρα που αντιμίλαγαν δημοσίως, που κραύγαζαν έναντι του «όχι» μας στο σούπερ μάρκετ σκεφτήκαμε με μεταμέλεια «μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε…».

Κι όμως, ξανά και ξανά, σε διάφορες φάσεις ζωής πέφτουμε πάλι στο ίδιο σφάλμα: να θεωρούμε ότι εμείς κάτι κάνουμε καλύτερα από κάποιον άλλο γονιό, ότι τα δικά μας τα παιδιά είναι καλύτερα από τα παιδιά των άλλων.

Έχω τρεις κόρες σε διαφορετικές ηλικίες και με τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες και τελείως διαφορετικές ανάγκες.

Η μεγαλύτερη είναι ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Ακόμη και με εκείνη θυμάμαι να έχω υποπέσει στο ίδιο σφάλμα σε διάφορες φάσεις. Πριν γεννηθεί πίστευα ότι κάπως κάτι λάθος κάνουν οι γονείς των παιδιών που γεννιούνται με δυσκολίες. Δεν μπορεί κάτι κάνει λάθος η μητέρα στην εγκυμοσύνη: ή θα κάπνιζε, ή δεν θα τρεφόταν σωστά, ή δεν θα έκανε όλους του προγεννητικούς ελέγχους.

Φευ! Δεν είχε σχέση τελικά με τη συμπεριφορά της μητέρας.

Η Λουκία μου γεννήθηκε με σοβαρά προβλήματα,παρότι είχα επιδιώξει να κάνω το πρώτο μου παιδί πριν τα 30 ( όπως λένε τα βιβλία ότι είναι το πιο ασφαλές!) και παρότι – νομίζω- έκανα ό,τι μου έλεγαν και ό,τι έπρεπε ως εγκυμονούσα.

Μετά, στους πρώτους μήνες της αναπηρίας της, τριγυρνώντας στα θεραπευτήρια και τα ειδικά σχολεία, έβλεπα με τρόμο τα μεγαλύτερα παιδιά και ήμουν σίγουρη ότι το δικό μου δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία παιδιών ότι θα ξεπεράσει τα προβλήματα της, θα περπατήσει, θα μιλήσει και δεν θα είναι όπως «αυτά τα παιδιά…».

Φευ! Η κορούλα μου μεγάλωσε αλλά ούτε μίλησε ούτε περπάτησε παρά τις προσπάθειες όλης της οικογένειας να τη βοηθήσει με όποιον τρόπο. Και σε «αυτά τα παιδιά…» των άλλων, ανήκει κι εκείνη, είναι άτομο με αναπηρία και είναι το δικό μου παιδί και όχι κάποιου άλλου. Είναι η υπέροχη Λουκία μου.

Και οι δυο άλλες μου κόρες, αν και χωρίς ειδικές ανάγκες επισήμως, έχουν η κάθε μια έναν δικό τους χαρακτήρα και μία δική τους προσωπικότητα που συχνά με φέρνει αντιμέτωπη με τις προκαταλήψεις μου και την κριτική που έχω κάνει για «τα παιδιά των άλλων…».

Νόμιζα ότι τα δικά μου παιδιά δεν θα κοροϊδέψουν ποτέ, δεν θα έχουν άγχος, δεν θα αντιμιλούν, δεν θα μένουν μόνα, δεν δεν… Και πάλι, ξανά και ξανά, διαψεύδομαι αλλά δεν φαίνεται να το μαθαίνω το μάθημα μου.

Έχω να μάθω ότι η γονεϊκότητα είναι ένας συνεχής αγώνας που δίνουμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, καθημερινά.

Έχω να μάθω ότι ούτε εγώ τα κάνω τέλεια ούτε τα δικά μου τα παιδιά είναι τέλεια.

Έχω να μάθω ότι στη θέση που είναι τα «παιδιά των άλλων…» σε μία άλλη στιγμή θα βρεθούν τα δικά μου παιδιά.

Κι όλη αυτή η συζήτηση για το bullying παραβλέπει όλα τα παραπάνω. Δεν είναι το ζήτημα ποιος είναι ο θύτης και ποιο το θύμα, τι κάνουν σωστά και τι λάθος οι γονείς ποιου παιδιού. Οι θύτες και τα θύματα εναλλάσσονται συνεχώς στις παρέες των παιδιών μας όπως γίνεται και στη ζωή. Κάνουμε σεμινάρια στο παιδιά για το σχολικό εκφοβισμό και ξεχνάμε τα προηγούμενα κεφάλαια.

Ποια είναι τα προηγούμενα κεφάλαια;
Μαθήματα φιλίας.

Μαθήματα επίλυσης συγκρούσεων.

Μαθήματα διαχείρισης συναισθημάτων.

Μαθήματα συγχώρεσης.

Μαθήματα αγάπης.

Κι εγώ τι μάθημα έχω να πάρω;
Ξέρω ότι πάλι και πάλι θα υποπέσω στο ίδιο σφάλμα γιατί είναι ανθρώπινο να ελπίζει κανείς ότι έχει απόλυτο έλεγχο στην ανατροφή των παιδιών του, στο μέλλον του, στα οικονομικά του, στις σχέσεις του. Αν έχεις τον έλεγχο, αυτό σημαίνει ότι μπορείς να αποφύγεις τον πόνο. Και ξανά και ξανά, μέσα από τα λάθη μου κάτι θα μάθω και κάπως θα καταλάβω ότι το λάθος κι ο πόνος και η δυσκολία είναι μέρος της ζωής και της εξέλιξης και του μεγαλώματος.
Και τα παιδιά των άλλων είναι τα δικά μου παιδιά
και τα δικά μου παιδιά είναι τα παιδιά των άλλων…

Πηγή:

http://enallaktikidrasi.com/2016/03/ta-paidia-tvn-allvn/

Μια ιστορία για την διαφορετικότητα

 Μία ιστορία για μικρά παιδιά που προκαλεί προβληματισμό σχετικά με το πόσο μπορούμε να αλλάξουμε την φύση μας, την επιθυμία να γίνουμε διαφορετικοί, να μοιάσουμε σε κάποιους άλλους και το αυτοσυναίσθημα καθενός.

http://www.diapolis.auth.gr/diapolis_files/drasi9/index/24.pdf

Ο κανόνας του εσώρουχου

«Το νησί των συναισθημάτων»! Μια υπέροχη ιστορία γραμμένη από το Μάνο Χατζιδάκι

 
Μία πολύ ευαίσθητη ιστορία που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκης, για την αγάπη και την αντοχή της στον χρόνο.
"Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Όταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Πηγή: http://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Ο Δεκάλογος του καλού δασκάλου σύμφωνα με τον Bertrand Rusell

Οι δέκα εντολές ενός καλού δάσκαλου από τον μαθηματικό και φιλόσοφο Bertrand Russell, (1872–1970)

Δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο του 1951 στο The New York Times Magazine στο τέλος του άρθρου “The best answer to fanaticism: Liberalism.”
1. Μην αισθάνεσαι απόλυτα σίγουρος για τίποτα .
2. Μην σκέπτεσαι ότι αξίζει να προχωράς κρύβοντας τις αποδείξεις, διότι είναι βέβαιο ότι οι αποδείξεις θα έρθουν στο φως .
3. Μην προσπαθείς πότε να αποθαρρύνεις την σκέψη, αν το κάνεις είναι σίγουρο ότι θα το πετύχεις .
4. Όταν συναντάς αντίδραση, ακόμη και αν αυτή προέρχεται από τον σύζυγο ή από τα παιδιά σου, να πασχίζεις να την ξεπεράσεις με επιχειρήματα και όχι μέσω της εξουσίας, διότι η νίκη η όποια εξαρτάται από την εξουσία είναι απατηλή.
5. Να μην δείχνεις σεβασμό στην αυθεντία των άλλων, διότι είναι δυνατόν να βρει κάνεις αντίθετες αυθεντίες.
6. Να μην χρησιμοποιείς ισχύ για να φιμώσεις απόψεις τις οποίες θεωρείς επιβλαβείς, διότι αν το κάνεις οι απόψεις θα καταπνίξουν τελικά εσένα.
7. Να μην φοβάσαι να είσαι εκκεντρικός στις απόψεις σου, διότι κάθε άποψη η οποία είναι αποδεκτή σήμερα κάποτε υπήρξε εκκεντρική.
8. Να βρίσκεις περισσότερη απόλαυση όταν ευφυείς συνομιλητές διαφωνούν μαζί σου από ότι αν παθητικοί συνομιλητές συμφωνούν μαζί σου, διότι αν αξιολογείς την νόηση όπως θα όφειλες, η πρώτη περίπτωση υποδηλώνει μια βαθύτερη συμφωνία από την δεύτερη
9. Να είσαι ενσυνείδητα ειλικρινής, ακομη και αν η αλήθεια είναι άβολη, διότι είναι περισσότερο άβολη όταν προσπαθείς να την αποκρύψεις .
10. Να μην ζηλεύεις την ευτυχία εκείνων οι οποίοι βλακωδώς θεωρούν ότι ζουν στον παράδεισο, διότι μόνο ένας βλάκας θα πιστέψει ότι αυτή είναι η ευτυχία.
Πηγή: enallaktikidrasi.com

Αξιοποιήστε τις "ατέλειες"

Μια γριά γυναίκα, κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία κρεμασμένα από τους ώμους της.
Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα  'όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο. Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!

-Μα γιατί; ρώτησε η γριά. 

-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;

-Ε, να! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!

Η γριά χαμογέλασε: 

-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου! 

Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

Ο καθένας μας έχει τις “ρωγμές” του και τις “αδυναμίες” του, που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.

Κάθε “ρωγμή” μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας. 

“Ραγισμένοι” φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.

Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν τη γριά γυναίκα της ιστορίας μας τις ατέλειες του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!

Αγαπητοί γονείς μην προσπαθείτε να εξαλείψετε τις ατέλειες των παιδιών σας, αντίθετα αποδεχτείτε τες και προσπαθήστε να τις αξιοποιήσετε!

Πως να ρωτήσετε "δημιουργικά" τα παιδιά σας για το "πως ήταν σήμερα στο σχολείο;" Και να σας απαντήσουν

Δείτε 25 ερωτήσεις που μπορείτε να κάνετε στα παιδιά όταν έχουν γυρίσει από το σχολείο, για να είστε σε επαφή με ό,τι συμβαίνει στο σχολείο του παιδιού σας. Μη τις ρωτήσετε όλες μαζί, βέβαβια, και προσπαθήστε να ρωτήσετε κάποια στιγμή που έχετε χρόνο να ακούσετε, δείξτε ότι αφοσιώνετε την προσοχή σας σε αυτό που θέλει να πει το παιδί. Θα σας βοηθήσει να δείτε τη μέρα του παιδιού σας στο σχολείο με τα μάτια του παιδιού, πώς πραγματικά ήταν η μέρα του.

1. Ποιό ήταν το καλύτερο πράγμα που έγινε στο σχολείο σήμερα; (ποιό ήταν το χειρότερο;)

2. Πες μου κάτι που σήμερα σε έκανε να γελάσεις.

3. Αν μπορούσες να διαλέξεις, με ποιον θα καθόσουν μαζί στην τάξη; (με ποιον δε θα καθόσουν με τίποτα; Γιατί;)

4. Ποιος χώρος του σχολείου είναι ο πιο ωραίος;

5. Πες μου μια περίεργη λέξη που άκουσες σήμερα. (Ή πες μου κάτι περίεργο που άκουσες σήμερα)

6. Αν έπαιρνα τηλέφωνο τη δασκάλα σου αύριο, τι νέα θα μου έλεγε;

7. Με ποιον τρόπο βοήθησες κάποιον σήμερα;

8. Με ποιον τρόπο σε βοήθησε κάποιος σήμερα;

9. Πες μου κάτι καινούργιο που έμαθες σήμερα.

10. Ποια στιγμή ήσουν πιο χαρούμενος σήμερα;

11. Ποια στιγμή βαρέθηκες πιο πολύ σήμερα;

12. Αν έρχονταν ένα διαστημόπλοιο στην τάξη για να πάρει κάποιον, ποιος θα ήθελες να πάρει; (Γιατί;)

13. Με ποιον θα ήθελες να παίξεις στο διάλειμμα που δεν έχεις παίξει ποτέ ξανά μαζί του;

14. Πες μου κάτι καλό που έγινε σήμερα!

15. Ποια λέξη είπε πιο πολλές φορές η δασκάλα σου σήμερα;

16. Τι θέλεις να κάνετε ή να μαθαίνετε για πιο πολλές ώρες στο σχολείο; (Γιατί;)

17. Τι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε λιγότερο; (Γιατί;)

18. Σε ποιον πιστεύεις οτι θα μπορούσες να φερθείς καλύτερα μέσα στην τάξη σου; (Ενώ δεν το έχεις κάνει)

19. Πού παίζεις στα διαλείμματα;

20. Ποιος είναι ο πιο αστείος μέσα στην τάξη σου; (Γιατί;)

21. Τι σου άρεσε πιο πολύ στο κολατσιό σου;

22. Αν ήσουν εσύ ο δάσκαλος αύριο, τι θα έκανες;

23. Υπάρχει κάποιος στην τάξη που θα χρειαζόταν λίγο χρόνο εκτός ομάδας;

24. Αν μπορούσες να αλλάξεις θέση με κάποιον μέσα στην τάξη, με ποιον θα το διαπραγματευόσουν; *Γιατί;)

25. Πες μου τρεις διαφορετικές φορές που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσεις το μολύβι σου σήμερα!

Πηγή: 
http://www.noesi.gr/post/25-tropoi-na-rotisete-ta-paidia-sas-pos-itan-simera-sholeio-horis-na-ta-rotisete-pos-itan

Ποτέ πια μόνα!

Ποτέ πια μόνα: Φωτογραφία Α΄ Παιδιατρική Παίδων Πεντέλης.
 Η διοίκηση δεν γνωρίζει οτι η εφαρμογή αυτού του "δήθεν" κανονισμού, μέσω εκβιασμού, δηλαδή άρνηση εκτέλεσης ιατρικής πράξης στο παιδί, εάν ο γονέας δεν αποχωρήσει, οδηγεί το προσωπικό του νοσοκομείου σε ποινικά αδικήματα; Μάλλον όχι! Δεν γνωρίζει ότι οποιοσδήποτε κανονισμός, δεν μπορεί να υπερέχει απέναντι στους νόμους του κράτους; Μάλλον όχι! Γονείς ενημερωθείτε! Ζητήστε να τηρείται ο νόμος! Ο κανονισμός δεν ισούται με νόμο. Μάθετε τι πραγματικά απαγορεύεται να κάνουν οι γιατροί/νοσηλευτές! Το υπουργείο υγείας και όλες οι διευθύνσεις του τους τελευταίους μήνες, γνωρίζουν αλλά δεν πράττουν. Μπράβο στην μητέρα μέλος της ομάδας @Ποτε πια μονα, που φωτογράφισε την ανακοίνωση. Παρακαλούμε στείλτε τις φωτογραφίες αυτών των ανακοινώσεων, ειναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν αποδείξεις αυτής της πρακτικής. http://parents.org.gr/news/a575#picture_door

Η επίδραση της "καρέκλας της σκέψης" στην ψυχολογία των παιδιών

Το τάιμ-άουτ (διάλειμμα) είναι η πιο δημοφιλής τεχνική πειθαρχίας που χρησιμοποιείται από τους γονείς και η πιο συχνά προτεινόμενη από τους παιδίατρους και τους ειδικούς στην ανάπτυξη παιδιών. Είναι όμως καλό για τα παιδιά; Είναι αποτελεσματικό; Σύμφωνα με τα πορίσματα των τελευταίων ερευνών σχετικά με τις σχέσεις και την ανάπτυξη του εγκεφάλου, δεν είναι.

Έρευνες που διεξήχθησαν, αναφέρουν ότι, κατόπιν σάρωσης του εγκεφάλου, φαίνεται ο πόνος που προκαλείται από την απομόνωση -κατά τη διάρκεια μιας τιμωρίας- να έχει την ίδια εικόνα με τη σωματική κακοποίηση. Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε την επικρατούσα άποψη ότι απομόνωση στη γωνία είναι το καλύτερο μέρος για το παιδί σας;

Μελέτες στην νευροπλαστικότητα και προσαρμοστικότητα του εγκεφάλου έχουν αποδείξει ότι οι επανειλημμένες εμπειρίες αλλάζουν σημαντικά τη φυσική δομή του εγκεφάλου. Από τη στιγμή που οι αλληλεπιδράσεις σχετικές με την πειθαρχία μεταξύ παιδιού και γονέα, αποτελούν μεγάλο μέρος των εμπειριών της παιδικής ηλικίας, είναι σημαντικό το να σκεφτούν οι γονείς σε βάθος το πως ανταποκρίνονται στα παιδιά τους όταν αυτά είναι ανυπάκουα. Η πειθαρχία είναι ζήτημα διδασκαλίας και όχι τιμωρίας. Στα πλαίσια της πειθαρχίας είναι σημαντικό να βρεθούν τρόποι να διδαχτούν τα παιδιά την κατάλληλη συμπεριφορά το οποίο είναι ουσιαστικό για την υγιή τους ανάπτυξη.

Τι συμβαίνει στην περίπτωση των τάιμ-άουτ; Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό που το παιδί αποκομίζει και νιώθει τελικά ως βασική εμπειρία κατά την διάρκεια των τάιμ-άουτ είναι η απομόνωση. Ακόμα και όταν παρουσιάζεται με υπομονετικό και τρυφερό τρόπο, το τάιμ-άουτ τα μαθαίνει ότι όταν κάνουν ένα λάθος ή όταν περνάνε μια δύσκολη στιγμή, θα αναγκαστούν να είναι μόνα τους- ένα μάθημα που βιώνεται συχνά, ιδιαίτερα από τα μικρότερα παιδιά, ως απόρριψη. Επίσης, το ‘‘μήνυμα’’ που  επικοινωνείται στα παιδιά, είναι "Ενδιαφέρομαι να είμαι μαζί σου και να είμαι εκεί για εσένα μόνο όταν είσαι καλός".

Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα παιδιά έχουν μια βαθιά ανάγκη για σύνδεση. Δεκαετίες έρευνας στην θεωρία της προσκόλλησης δείχνουν ότι ιδιαίτερα σε στιγμές δυστυχίας, θέλουμε να είμαστε  κοντά και να χαλαρώνουμε με τους ανθρώπους που νοιάζονται για εμάς. Αλλά όταν τα παιδιά χάνουν τον συναισθηματικό τους έλεγχο, οι γονείς τα στέλνουν στο δωμάτιό τους ή στην ‘‘καρέκλα τιμωρίας ή σκέψης’’, που σημαίνει ότι σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή της συναισθηματικής τους θλίψης  θα πρέπει να υποφέρουν μόνα τους.

Όταν τα παιδιά υπερφορτώνονται συναισθηματικά,  παρεκτρέπονται και εκφράζουν τα συναισθήματα τους έντονα καθώς οι υπερβολικές αντιδράσεις ή απαιτήσεις τους απορρέουν από την ανώριμη εσωτερική τους κατάσταση. Επομένως, η έκφραση μιας ανάγκης ή ενός έντονου συναισθήματος οδηγεί σε επιθετική, ασεβή ή μη συνεργάσιμη συμπεριφορά, η οποία είναι απλώς απόδειξη ότι τα παιδιά δεν έχουν ακόμα αναπτύξει ορισμένες δεξιότητες αυτορύθμισης. Η ανυπακοή είναι συχνά μια κραυγή για βοήθεια προκειμένου να ηρεμήσουν και μια προσπάθεια να συνδεθούν συναισθηματικά.
 

Όταν η γονική απάντηση είναι να απομονώσει το παιδί, μια ενστικτώδης ψυχολογική ανάγκη του παιδιού μένει ανεκπλήρωτη. Μάλιστα, το πιο σημαντικό στα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα από την απεικόνιση και δραστηριότητα του εγκεφάλου δείχνουν ότι η εμπειρία του σχετιζόμενου πόνου- όπως αυτός που προκαλείται από την απόρριψη- μοιάζει πολύ με την εμπειρία ενός σωματικού πόνου.

Πάνω από όλα, το τάιμ-άουτ είναι συνήθως αναποτελεσματικό στην επίτευξη των στόχων της πειθαρχίας, στο να αλλάξουν δηλαδή τα παιδιά τη συμπεριφορά τους και να αναπτύξουν τις δεξιότητες τους. Οι γονείς μπορεί να θεωρούν ότι το τάιμ-άουτ βοηθάει τα παιδιά στο να ηρεμούν και να προβληματίζονται σχετικά με τη συμπεριφορά τους. Αντιθέτως όμως, το τάιμ-άουτ κάνει τα παιδιά να απορυθμίζονται και να θυμώνουν περισσότερο, νιώθοντας λιγότερο ικανά να ελέγξουν τον εαυτό τους ή να σκεφτούν τι έχουν κάνει, καθώς επικεντρώνονται περισσότερο στο πόσο κακοί είναι οι γονείς τους που τα τιμώρησαν.

Όταν τα παιδιά επικεντρώνονται στη ‘‘φρικτή τους τύχη’’ να έχουν έναν κακό και ​​άδικο γονέα που τους τιμώρησε, χάνουν την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες όπως η διορατικότητα, η ενσυναίσθηση και η επίλυση προβλημάτων. Ο χρόνος που περνούν στο τάιμ-άουτ, τους στερεί τη δυνατότητα να αναπτύξουν τις δεξιότητες που άλλα είδη πειθαρχίας θα μπορούσαν να εστιάσουν. Θεσπίζοντας σαφή όρια, τονίζοντας τη συνεργασία, την συνομιλία και το σεβασμό δίνουμε στα παιδιά την ευκαιρία να εξασκηθούν στο να είναι ενεργά, με ενσυναίσθηση, να νιώθουν συνυπεύθυνα στην λήψη αποφάσεων και να καταλάβουν ορισμένα πράγματα από μόνα τους.

Την επόμενη φορά που θα προκύψει η ανάγκη πειθαρχίας, οι γονείς θα μπορούσαν να σκεφτούν το ενδεχόμενο ενός ‘‘τάιμ-ίν’’, εμπλεκόμενου δηλαδή χρόνου έναντι του διαλείμματος, με στόχο να: δημιουργήσουν μια θετική σύνδεση αγάπης, να καθίσουν με το παιδί και να κουβεντιάσουν μαζί του ή να το παρηγορήσουν. Ορισμένος χρόνος για να ηρεμήσει το παιδί μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά πολύτιμος και να διδάξει το παιδί πως να κάνει μια παύση και να προβληματιστεί σχετικά με τη συμπεριφορά του. Ειδικά για τα μικρότερα παιδιά, η αντανάκλαση ενός θετικού μοντέλου διαπαιδαγώγησης και γονεϊκού προτύπου δημιουργείται στη σχέση και όχι στην απομόνωση. Οι γονείς με τον τρόπο αυτό θα καταφέρουν να είναι περισσότερο αποδοτικοί και αποτελεσματικοί μακροπρόθεσμα.

Πηγή: time.com

www.psychologynow.gr

Πως να αρνηθείτε κάτι στο παιδί σας χωρίς να του πείτε «όχι»

Τα παιδιά σιχαίνονται το «όχι» -εκτός, βέβαια, αν το λένε εκείνα. Να πώς μπορείτε να αρνηθείτε κάτι χωρίς να ξεστομίσετε τη λέξη που μισούν να ακούνε!

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε πριν από μερικά χρόνια, ένα πιτσιρίκι νηπιακής ηλικίας ακούει κατά μέσο όρο πάνω από 400 «όχι» την ημέρα. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην έρευνα, όταν τα περισσότερα από αυτά τα «όχι» δεν συνοδεύονται από τις αναγκαίες εξηγήσεις τότε τα παιδιά που τα ακούνε έχουν περισσότερες πιθανότητες να μην αναπτύξουν τις λεκτικές ικανότητές τους όσο οι συνομήλικοί τους που ακούνε πιο πολλά «ναι». Οι ειδικοί προτείνουν στους γονείς, αντί να αντιμετωπίζουν κάθε απαίτηση του παιδιού τους με την οποία δεν συμφωνούν με μια κάθετη απαγόρευση και με την ηχηρή επιβολή της… εξουσίας τους, να υιοθετήσουν πρακτικές που αντί να απαγορεύουν απλώς κατευθύνουν τη συζήτηση και τη σκέψη του παιδιού στο λόγο της άρνησης. Εξάλλου, χρησιμοποιώντας καταφατικές προτάσεις για να δώσουμε μια αρνητική απάντηση καταφέρνουμε να βάλουμε όρια και κανόνες στη συμπεριφορά του πολύ πιο αποτελεσματικά και με λιγότερες εντάσεις.

Να μερικές φράσεις που μπορούν να αντικαταστήσουν το «όχι», χωρίς όμως να φέρουν το στίγμα της άρνησης!

«Ας το ανταλλάξουμε» - Αντί να πείτε αυστηρά «όχι» και να αρπάξετε από το χέρι του παιδιού κάτι που δεν έπρεπε να πάρει, ζητήστε του να το ανταλλάξει με κάτι άλλο που του προσφέρετε. Έτσι, και θα πάρετε πίσω το «απαγορευμένο» αντικείμενο και δεν θα χρειαστεί να μπείτε σε μια διαδικασία να αποδείξετε στο παιδί ότι έχετε την εξουσία να αποφασίσετε τι μπορεί να πάρει και τι όχι.

«Αυτό που κάνεις είναι επικίνδυνο» - Ως γονιός οφείλετε να προστατέψετε το παιδί από τους κινδύνους αλλά και να του εξηγείτε τους λόγους για τους οποίους δεν του επιτρέπετε να κάνει κάτι. Η «σκέτη» άρνηση μπορεί να κάνει το απαγορευμένο ακόμα πιο ελκυστικό, γι’ αυτό είναι προτιμότερο να αφιερώνετε κάθε φορά λίγο χρόνο για να του δώσετε να καταλάβει ότι δεν επιτρέπεται, για παράδειγμα, να ακουμπήσει την κουζίνα επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να κάψει το χεράκι του, κάτι που θα είναι πολύ επώδυνο.

«Α, για έλα να δούμε αυτό εδώ» - Μερικές φορές, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να κάνεις ένα μικρό παιδί να σταματήσει να ασχολείται με κάτι είναι απλά να τραβήξεις την προσοχή του αλλού. Αντί να πείτε «όχι», προσπαθώντας να το απομακρύνεται από κάποιο αντικείμενο ή ασχολία, βρείτε γύρω σας κάτι που θα του φαινόταν ενδιαφέρον και κατευθύνετε την προσοχή του σ’ αυτό.

«Αντί γι’ αυτό, προτείνω κάτι άλλο» - Τα παιδιά είναι πιο δεκτικά σε μια άρνηση όταν συνοδεύεται πρώτον από μια λογική εξήγηση και δεύτερον από μια εναλλακτική λύση. Όταν διεκδικεί κάτι με το οποίο εσείς διαφωνείτε, προτείνετε κάτι που μπορεί να κάνει.

«Εντάξει, αλλά αργότερα» - Μερικές φορές ένα παιδί χρειάζεται να γνωρίζει μόνο ότι κάποια στιγμή θα του επιτραπεί να ασχοληθεί με τον «απαγορευμένο καρπό», κι αυτό του είναι αρκετό για να σταματήσει να διεκδικεί. Αντί, λοιπόν, να του πείτε «όχι, δεν μπορείς να παίξεις έξω» ή «όχι, δεν θα δεις τηλεόραση», εξηγήστε του ότι μπορεί να κάνει ό,τι επιθυμεί, αλλά στον κατάλληλο χρόνο.

«Αυτό που κάνεις πληγώνει και στενοχωρεί τους άλλους» - Τα περισσότερα παιδάκια σε κάποια φάση της νηπιακής ηλικίας αποκτούν τη συνήθεια να χτυπούν και να δαγκώνουν, προκειμένου να περάσει το δικό τους. Εάν έχετε ήδη πει εκατοντάδες φορές «όχι» αλλά εκείνο επιμένει, ίσως είναι πιο αποτελεσματικό να του εξηγήσετε ποιες είναι οι συνέπειες της πράξης τους για τους άλλους ανθρώπους, ώστε να κατανοήσει για ποιο λόγο αντιδράτε τόσο έντονα όταν το κάνει.

«Ξέρω ότι σου αρέσει πολύ, αλλά θα πονέσει η κοιλιά σου αν φας κι άλλο» - Μπορείτε να πείτε στο παιδί όταν δεν του επιτρέπεται να φάει κι άλλη καραμέλα. Ή μπορείτε να του εξηγήσετε για ποιο λόγο άλλη μία καραμέλα θα προκαλούσε αντιδράσεις στο σώμα του που δεν θα του αρέσουν καθόλου. Έτσι, θα ξέρει ότι δεν του στερείτε την αγαπημένη του λιχουδιά μόνο και μόνο για να του πάτε κόντρα!

«Εξήγησέ μου και θα καταλάβω» - Όταν το παιδί σας ξεσπάει με νεύρα, κλάματα και απαιτήσεις, απλά χρησιμοποιεί έναν εύκολο για εκείνο τρόπο να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για κάτι. Όσο μεγαλώνει και τα εκφραστικά του μέσα αναπτύσσονται, θα πρέπει να μάθει να αντικαθιστά τα ουρλιαχτά και τη γκρίνια με λέξεις! Υπενθυμίζοντάς του ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος να διεκδικούμε κάτι και όχι βάζοντας τιμωρίες ή φωνάζοντας περισσότερο για να καλύψετε τις φωνές του, θα καταφέρετε να το ηρεμήσετε πιο γρήγορα.

«Συγνώμη, αλλά δεν σε καταλαβαίνω όταν μιλάς έτσι. Πες το μου ήρεμα» - Η γκρίνια είναι ένα πολύ αποτελεσματικό «όπλο» των παιδιών, το οποίο χρησιμοποιούν αυθόρμητα όταν είναι κουρασμένα, πεινασμένα ή εκνευρισμένα. Για να στερήσετε την αποτελεσματικότητά του δεν αρκεί να το απαγορεύσετε («όχι γκρίνιες») αλλά να προτείνετε έναν άλλο τρόπο με τον οποίο μπορεί να κερδίσει πιο εύκολα την προσοχή σας.

«Τώρα θα σε πιάσω» - Μερικές φορές το γέλιο είναι ό,τι πιο αποτελεσματικό για να σταματήσει το παιδί να κάνει κάτι που του έχετε απαγορέψει. Αντί να αρνήσεις, τιμωρίες και απειλές, αρχίστε να το γαργαλάτε και μέσα σε ελάχιστα λεπτά θα έχετε κι οι δυο ξεχάσει τι ήταν αυτό για το οποίο διαφωνούσατε.

Πηγή:  http://www.mamamia.gr/oikogeneia/goneis/item/1630-10-tropoi-na-arnhtheite-kati-sto-paidi-chwris-na-peite-%C2%ABochi%C2%BB

10 πράγματα που έμαθα όταν έπαψα να ουρλιάζω στα παιδιά μου! Και με έκαναν καλύτερη μητέρα αλλά και... καλύτερο άνθρωπο!

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η  Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει  σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο». Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.

1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος

Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη. 

2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται

Ενώ εσύ μου φώναζες

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

Διαχείριση συμπεριφοράς αυτιστικού ατόμου

μια έκδοση με απαντήσεις σε σειρά ερωτήσεων σχετικών με τα προβλήματα συμπεριφοράς του αυτιστικού ατόμου, τις στερεοτυπικές συμπεριφορές ,αισθητηριακή ολοκλήρωση, από τους Ι. Βογινδρούκα,Β. Κούρτη, Ι. Τσιουρή,Α. Ευστράτιο, Π. Πρωιο και Σ. Νότα. Οι απαντήσεις δόθηκαν σε συναντήσεις στα πλαίσια του προγράμματος «Ενδυνάμωση και υποστήριξη ομάδων οικογενειών ατόμων με αυτισμό»
 http://repository.edulll.gr/edulll/handle/10795/626
http://hdl.handle.net/10795/626
http://repository.edulll.gr/626

Η απόσταση ανάμεσα σε ένα ζευγάρι μπορεί να μειωθεί; Δείτε πως

Το βίντεο αυτό δείχνει ένα ζευγάρι που φαίνεται να ζει μαζί, αλλά ουσιαστικά βρίσκεται πολύ μακρυά ο ένας από τον άλλο.

Οι πρωταγωνιστές, είναι παντρεμένοι πολλά χρόνια και πλέον έχουν φτάσει σε σημείο να έχουν μια πολύ μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, παρά το γεγονός ότι ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Με αφορμή ένα ξεχασμένο ζευγάρι πουέντ της συζύγου του, ο ήρωας θα προσπαθήσει να γεφυρώσει αυτό το χάσμα.

Είναι τελικά ικανή μια μικρή κίνηση να φέρει κοντά δύο ανθρώπους που έχουν απομακρυνθεί; Πόσο σημαντική είναι η προσπάθεια και από τις δύο μεριές; Όλα αυτά έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σε αυτό το ολιγόλεπτο βίντεο, τα οποία αν μη τι άλλο μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να αποτελέσουν τροφή για σκέψη. Απολαύστε το βίντεο παρακάτω:

Αναδημοσίευση από http://www.koinwniaenergwnpolitwn.gr/2014/10/corto-head-over-hells.html

It's smarter to be in groups!

Ο Τάκης…

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό….γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια…. Τα παιδιά τον κορόιδευαν…Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.
Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.
Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο.
Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά “Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ”….Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα…
Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο…Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε…έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα….
Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. “Θα του μάθετε να τα σκουπίζει.”
Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. “Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε.”
Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν…”Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει…”

Μια μέρα σε ένα σχολείο της Φινλανδίας

Συχνά ακούγεται πως το Φιλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι από τα καλύτερα του κόσμου. Τι είναι όμως αυτό που το κάνει ξεχωριστό; Πόσο διαφέρει από το δικό μας; Τι μαθήματα διδάσκονται; Δίνει ευκαιρίες στους εκπαιδευτικούς να καινοτομήσουν; Τι μέσα έχουν στη διάθεση τους; Ποιος ο ρόλος των μαθητών;
Με τα ερωτήματα αυτά ίσως να έχετε έρθει αντιμέτωποι πολλές φορές.
Είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ τη Φινλανδία στα πλαίσια του προγράμματος ενδουπηρεσιακής κατάρτισης Comenius. Ήταν μια όμορφη εμπειρία, που μου έδωσε την ευκαιρία να δω από κοντά τον τρόπο λειτουργίας των σχολείων εκεί. Αυτή την εμπειρία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας με το βίντεο που ακολουθεί. Το σχολείο που θα δείτε είναι το Juvanpuiston Koulu στην περιοχή Espoo, σε απόσταση αναπνοής από το Ελσίνκι.
https://www.youtube.com/watch?v=8k-TRqJvo30