Η επίδραση της "καρέκλας της σκέψης" στην ψυχολογία των παιδιών

Το τάιμ-άουτ (διάλειμμα) είναι η πιο δημοφιλής τεχνική πειθαρχίας που χρησιμοποιείται από τους γονείς και η πιο συχνά προτεινόμενη από τους παιδίατρους και τους ειδικούς στην ανάπτυξη παιδιών. Είναι όμως καλό για τα παιδιά; Είναι αποτελεσματικό; Σύμφωνα με τα πορίσματα των τελευταίων ερευνών σχετικά με τις σχέσεις και την ανάπτυξη του εγκεφάλου, δεν είναι.

Έρευνες που διεξήχθησαν, αναφέρουν ότι, κατόπιν σάρωσης του εγκεφάλου, φαίνεται ο πόνος που προκαλείται από την απομόνωση -κατά τη διάρκεια μιας τιμωρίας- να έχει την ίδια εικόνα με τη σωματική κακοποίηση. Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε την επικρατούσα άποψη ότι απομόνωση στη γωνία είναι το καλύτερο μέρος για το παιδί σας;

Μελέτες στην νευροπλαστικότητα και προσαρμοστικότητα του εγκεφάλου έχουν αποδείξει ότι οι επανειλημμένες εμπειρίες αλλάζουν σημαντικά τη φυσική δομή του εγκεφάλου. Από τη στιγμή που οι αλληλεπιδράσεις σχετικές με την πειθαρχία μεταξύ παιδιού και γονέα, αποτελούν μεγάλο μέρος των εμπειριών της παιδικής ηλικίας, είναι σημαντικό το να σκεφτούν οι γονείς σε βάθος το πως ανταποκρίνονται στα παιδιά τους όταν αυτά είναι ανυπάκουα. Η πειθαρχία είναι ζήτημα διδασκαλίας και όχι τιμωρίας. Στα πλαίσια της πειθαρχίας είναι σημαντικό να βρεθούν τρόποι να διδαχτούν τα παιδιά την κατάλληλη συμπεριφορά το οποίο είναι ουσιαστικό για την υγιή τους ανάπτυξη.

Τι συμβαίνει στην περίπτωση των τάιμ-άουτ; Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό που το παιδί αποκομίζει και νιώθει τελικά ως βασική εμπειρία κατά την διάρκεια των τάιμ-άουτ είναι η απομόνωση. Ακόμα και όταν παρουσιάζεται με υπομονετικό και τρυφερό τρόπο, το τάιμ-άουτ τα μαθαίνει ότι όταν κάνουν ένα λάθος ή όταν περνάνε μια δύσκολη στιγμή, θα αναγκαστούν να είναι μόνα τους- ένα μάθημα που βιώνεται συχνά, ιδιαίτερα από τα μικρότερα παιδιά, ως απόρριψη. Επίσης, το ‘‘μήνυμα’’ που  επικοινωνείται στα παιδιά, είναι "Ενδιαφέρομαι να είμαι μαζί σου και να είμαι εκεί για εσένα μόνο όταν είσαι καλός".

Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα παιδιά έχουν μια βαθιά ανάγκη για σύνδεση. Δεκαετίες έρευνας στην θεωρία της προσκόλλησης δείχνουν ότι ιδιαίτερα σε στιγμές δυστυχίας, θέλουμε να είμαστε  κοντά και να χαλαρώνουμε με τους ανθρώπους που νοιάζονται για εμάς. Αλλά όταν τα παιδιά χάνουν τον συναισθηματικό τους έλεγχο, οι γονείς τα στέλνουν στο δωμάτιό τους ή στην ‘‘καρέκλα τιμωρίας ή σκέψης’’, που σημαίνει ότι σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή της συναισθηματικής τους θλίψης  θα πρέπει να υποφέρουν μόνα τους.

Όταν τα παιδιά υπερφορτώνονται συναισθηματικά,  παρεκτρέπονται και εκφράζουν τα συναισθήματα τους έντονα καθώς οι υπερβολικές αντιδράσεις ή απαιτήσεις τους απορρέουν από την ανώριμη εσωτερική τους κατάσταση. Επομένως, η έκφραση μιας ανάγκης ή ενός έντονου συναισθήματος οδηγεί σε επιθετική, ασεβή ή μη συνεργάσιμη συμπεριφορά, η οποία είναι απλώς απόδειξη ότι τα παιδιά δεν έχουν ακόμα αναπτύξει ορισμένες δεξιότητες αυτορύθμισης. Η ανυπακοή είναι συχνά μια κραυγή για βοήθεια προκειμένου να ηρεμήσουν και μια προσπάθεια να συνδεθούν συναισθηματικά.
 

Όταν η γονική απάντηση είναι να απομονώσει το παιδί, μια ενστικτώδης ψυχολογική ανάγκη του παιδιού μένει ανεκπλήρωτη. Μάλιστα, το πιο σημαντικό στα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα από την απεικόνιση και δραστηριότητα του εγκεφάλου δείχνουν ότι η εμπειρία του σχετιζόμενου πόνου- όπως αυτός που προκαλείται από την απόρριψη- μοιάζει πολύ με την εμπειρία ενός σωματικού πόνου.

Πάνω από όλα, το τάιμ-άουτ είναι συνήθως αναποτελεσματικό στην επίτευξη των στόχων της πειθαρχίας, στο να αλλάξουν δηλαδή τα παιδιά τη συμπεριφορά τους και να αναπτύξουν τις δεξιότητες τους. Οι γονείς μπορεί να θεωρούν ότι το τάιμ-άουτ βοηθάει τα παιδιά στο να ηρεμούν και να προβληματίζονται σχετικά με τη συμπεριφορά τους. Αντιθέτως όμως, το τάιμ-άουτ κάνει τα παιδιά να απορυθμίζονται και να θυμώνουν περισσότερο, νιώθοντας λιγότερο ικανά να ελέγξουν τον εαυτό τους ή να σκεφτούν τι έχουν κάνει, καθώς επικεντρώνονται περισσότερο στο πόσο κακοί είναι οι γονείς τους που τα τιμώρησαν.

Όταν τα παιδιά επικεντρώνονται στη ‘‘φρικτή τους τύχη’’ να έχουν έναν κακό και ​​άδικο γονέα που τους τιμώρησε, χάνουν την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες όπως η διορατικότητα, η ενσυναίσθηση και η επίλυση προβλημάτων. Ο χρόνος που περνούν στο τάιμ-άουτ, τους στερεί τη δυνατότητα να αναπτύξουν τις δεξιότητες που άλλα είδη πειθαρχίας θα μπορούσαν να εστιάσουν. Θεσπίζοντας σαφή όρια, τονίζοντας τη συνεργασία, την συνομιλία και το σεβασμό δίνουμε στα παιδιά την ευκαιρία να εξασκηθούν στο να είναι ενεργά, με ενσυναίσθηση, να νιώθουν συνυπεύθυνα στην λήψη αποφάσεων και να καταλάβουν ορισμένα πράγματα από μόνα τους.

Την επόμενη φορά που θα προκύψει η ανάγκη πειθαρχίας, οι γονείς θα μπορούσαν να σκεφτούν το ενδεχόμενο ενός ‘‘τάιμ-ίν’’, εμπλεκόμενου δηλαδή χρόνου έναντι του διαλείμματος, με στόχο να: δημιουργήσουν μια θετική σύνδεση αγάπης, να καθίσουν με το παιδί και να κουβεντιάσουν μαζί του ή να το παρηγορήσουν. Ορισμένος χρόνος για να ηρεμήσει το παιδί μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά πολύτιμος και να διδάξει το παιδί πως να κάνει μια παύση και να προβληματιστεί σχετικά με τη συμπεριφορά του. Ειδικά για τα μικρότερα παιδιά, η αντανάκλαση ενός θετικού μοντέλου διαπαιδαγώγησης και γονεϊκού προτύπου δημιουργείται στη σχέση και όχι στην απομόνωση. Οι γονείς με τον τρόπο αυτό θα καταφέρουν να είναι περισσότερο αποδοτικοί και αποτελεσματικοί μακροπρόθεσμα.

Πηγή: time.com

www.psychologynow.gr

Πως να αρνηθείτε κάτι στο παιδί σας χωρίς να του πείτε «όχι»

Τα παιδιά σιχαίνονται το «όχι» -εκτός, βέβαια, αν το λένε εκείνα. Να πώς μπορείτε να αρνηθείτε κάτι χωρίς να ξεστομίσετε τη λέξη που μισούν να ακούνε!

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε πριν από μερικά χρόνια, ένα πιτσιρίκι νηπιακής ηλικίας ακούει κατά μέσο όρο πάνω από 400 «όχι» την ημέρα. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην έρευνα, όταν τα περισσότερα από αυτά τα «όχι» δεν συνοδεύονται από τις αναγκαίες εξηγήσεις τότε τα παιδιά που τα ακούνε έχουν περισσότερες πιθανότητες να μην αναπτύξουν τις λεκτικές ικανότητές τους όσο οι συνομήλικοί τους που ακούνε πιο πολλά «ναι». Οι ειδικοί προτείνουν στους γονείς, αντί να αντιμετωπίζουν κάθε απαίτηση του παιδιού τους με την οποία δεν συμφωνούν με μια κάθετη απαγόρευση και με την ηχηρή επιβολή της… εξουσίας τους, να υιοθετήσουν πρακτικές που αντί να απαγορεύουν απλώς κατευθύνουν τη συζήτηση και τη σκέψη του παιδιού στο λόγο της άρνησης. Εξάλλου, χρησιμοποιώντας καταφατικές προτάσεις για να δώσουμε μια αρνητική απάντηση καταφέρνουμε να βάλουμε όρια και κανόνες στη συμπεριφορά του πολύ πιο αποτελεσματικά και με λιγότερες εντάσεις.

Να μερικές φράσεις που μπορούν να αντικαταστήσουν το «όχι», χωρίς όμως να φέρουν το στίγμα της άρνησης!

«Ας το ανταλλάξουμε» - Αντί να πείτε αυστηρά «όχι» και να αρπάξετε από το χέρι του παιδιού κάτι που δεν έπρεπε να πάρει, ζητήστε του να το ανταλλάξει με κάτι άλλο που του προσφέρετε. Έτσι, και θα πάρετε πίσω το «απαγορευμένο» αντικείμενο και δεν θα χρειαστεί να μπείτε σε μια διαδικασία να αποδείξετε στο παιδί ότι έχετε την εξουσία να αποφασίσετε τι μπορεί να πάρει και τι όχι.

«Αυτό που κάνεις είναι επικίνδυνο» - Ως γονιός οφείλετε να προστατέψετε το παιδί από τους κινδύνους αλλά και να του εξηγείτε τους λόγους για τους οποίους δεν του επιτρέπετε να κάνει κάτι. Η «σκέτη» άρνηση μπορεί να κάνει το απαγορευμένο ακόμα πιο ελκυστικό, γι’ αυτό είναι προτιμότερο να αφιερώνετε κάθε φορά λίγο χρόνο για να του δώσετε να καταλάβει ότι δεν επιτρέπεται, για παράδειγμα, να ακουμπήσει την κουζίνα επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να κάψει το χεράκι του, κάτι που θα είναι πολύ επώδυνο.

«Α, για έλα να δούμε αυτό εδώ» - Μερικές φορές, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να κάνεις ένα μικρό παιδί να σταματήσει να ασχολείται με κάτι είναι απλά να τραβήξεις την προσοχή του αλλού. Αντί να πείτε «όχι», προσπαθώντας να το απομακρύνεται από κάποιο αντικείμενο ή ασχολία, βρείτε γύρω σας κάτι που θα του φαινόταν ενδιαφέρον και κατευθύνετε την προσοχή του σ’ αυτό.

«Αντί γι’ αυτό, προτείνω κάτι άλλο» - Τα παιδιά είναι πιο δεκτικά σε μια άρνηση όταν συνοδεύεται πρώτον από μια λογική εξήγηση και δεύτερον από μια εναλλακτική λύση. Όταν διεκδικεί κάτι με το οποίο εσείς διαφωνείτε, προτείνετε κάτι που μπορεί να κάνει.

«Εντάξει, αλλά αργότερα» - Μερικές φορές ένα παιδί χρειάζεται να γνωρίζει μόνο ότι κάποια στιγμή θα του επιτραπεί να ασχοληθεί με τον «απαγορευμένο καρπό», κι αυτό του είναι αρκετό για να σταματήσει να διεκδικεί. Αντί, λοιπόν, να του πείτε «όχι, δεν μπορείς να παίξεις έξω» ή «όχι, δεν θα δεις τηλεόραση», εξηγήστε του ότι μπορεί να κάνει ό,τι επιθυμεί, αλλά στον κατάλληλο χρόνο.

«Αυτό που κάνεις πληγώνει και στενοχωρεί τους άλλους» - Τα περισσότερα παιδάκια σε κάποια φάση της νηπιακής ηλικίας αποκτούν τη συνήθεια να χτυπούν και να δαγκώνουν, προκειμένου να περάσει το δικό τους. Εάν έχετε ήδη πει εκατοντάδες φορές «όχι» αλλά εκείνο επιμένει, ίσως είναι πιο αποτελεσματικό να του εξηγήσετε ποιες είναι οι συνέπειες της πράξης τους για τους άλλους ανθρώπους, ώστε να κατανοήσει για ποιο λόγο αντιδράτε τόσο έντονα όταν το κάνει.

«Ξέρω ότι σου αρέσει πολύ, αλλά θα πονέσει η κοιλιά σου αν φας κι άλλο» - Μπορείτε να πείτε στο παιδί όταν δεν του επιτρέπεται να φάει κι άλλη καραμέλα. Ή μπορείτε να του εξηγήσετε για ποιο λόγο άλλη μία καραμέλα θα προκαλούσε αντιδράσεις στο σώμα του που δεν θα του αρέσουν καθόλου. Έτσι, θα ξέρει ότι δεν του στερείτε την αγαπημένη του λιχουδιά μόνο και μόνο για να του πάτε κόντρα!

«Εξήγησέ μου και θα καταλάβω» - Όταν το παιδί σας ξεσπάει με νεύρα, κλάματα και απαιτήσεις, απλά χρησιμοποιεί έναν εύκολο για εκείνο τρόπο να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για κάτι. Όσο μεγαλώνει και τα εκφραστικά του μέσα αναπτύσσονται, θα πρέπει να μάθει να αντικαθιστά τα ουρλιαχτά και τη γκρίνια με λέξεις! Υπενθυμίζοντάς του ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος να διεκδικούμε κάτι και όχι βάζοντας τιμωρίες ή φωνάζοντας περισσότερο για να καλύψετε τις φωνές του, θα καταφέρετε να το ηρεμήσετε πιο γρήγορα.

«Συγνώμη, αλλά δεν σε καταλαβαίνω όταν μιλάς έτσι. Πες το μου ήρεμα» - Η γκρίνια είναι ένα πολύ αποτελεσματικό «όπλο» των παιδιών, το οποίο χρησιμοποιούν αυθόρμητα όταν είναι κουρασμένα, πεινασμένα ή εκνευρισμένα. Για να στερήσετε την αποτελεσματικότητά του δεν αρκεί να το απαγορεύσετε («όχι γκρίνιες») αλλά να προτείνετε έναν άλλο τρόπο με τον οποίο μπορεί να κερδίσει πιο εύκολα την προσοχή σας.

«Τώρα θα σε πιάσω» - Μερικές φορές το γέλιο είναι ό,τι πιο αποτελεσματικό για να σταματήσει το παιδί να κάνει κάτι που του έχετε απαγορέψει. Αντί να αρνήσεις, τιμωρίες και απειλές, αρχίστε να το γαργαλάτε και μέσα σε ελάχιστα λεπτά θα έχετε κι οι δυο ξεχάσει τι ήταν αυτό για το οποίο διαφωνούσατε.

Πηγή:  http://www.mamamia.gr/oikogeneia/goneis/item/1630-10-tropoi-na-arnhtheite-kati-sto-paidi-chwris-na-peite-%C2%ABochi%C2%BB

10 πράγματα που έμαθα όταν έπαψα να ουρλιάζω στα παιδιά μου! Και με έκαναν καλύτερη μητέρα αλλά και... καλύτερο άνθρωπο!

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η  Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει  σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο». Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.

1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος

Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη. 

2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται

Ενώ εσύ μου φώναζες

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

Διαχείριση συμπεριφοράς αυτιστικού ατόμου

μια έκδοση με απαντήσεις σε σειρά ερωτήσεων σχετικών με τα προβλήματα συμπεριφοράς του αυτιστικού ατόμου, τις στερεοτυπικές συμπεριφορές ,αισθητηριακή ολοκλήρωση, από τους Ι. Βογινδρούκα,Β. Κούρτη, Ι. Τσιουρή,Α. Ευστράτιο, Π. Πρωιο και Σ. Νότα. Οι απαντήσεις δόθηκαν σε συναντήσεις στα πλαίσια του προγράμματος «Ενδυνάμωση και υποστήριξη ομάδων οικογενειών ατόμων με αυτισμό»
 http://repository.edulll.gr/edulll/handle/10795/626
http://hdl.handle.net/10795/626
http://repository.edulll.gr/626

Η απόσταση ανάμεσα σε ένα ζευγάρι μπορεί να μειωθεί; Δείτε πως

Το βίντεο αυτό δείχνει ένα ζευγάρι που φαίνεται να ζει μαζί, αλλά ουσιαστικά βρίσκεται πολύ μακρυά ο ένας από τον άλλο.

Οι πρωταγωνιστές, είναι παντρεμένοι πολλά χρόνια και πλέον έχουν φτάσει σε σημείο να έχουν μια πολύ μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, παρά το γεγονός ότι ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Με αφορμή ένα ξεχασμένο ζευγάρι πουέντ της συζύγου του, ο ήρωας θα προσπαθήσει να γεφυρώσει αυτό το χάσμα.

Είναι τελικά ικανή μια μικρή κίνηση να φέρει κοντά δύο ανθρώπους που έχουν απομακρυνθεί; Πόσο σημαντική είναι η προσπάθεια και από τις δύο μεριές; Όλα αυτά έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σε αυτό το ολιγόλεπτο βίντεο, τα οποία αν μη τι άλλο μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να αποτελέσουν τροφή για σκέψη. Απολαύστε το βίντεο παρακάτω:

Αναδημοσίευση από http://www.koinwniaenergwnpolitwn.gr/2014/10/corto-head-over-hells.html

It's smarter to be in groups!